Coś jest nie tak z ciocią Diane

Opis filmu „Coś jest nie tak z ciocią Diane"

26 lipca 2009 Diane Schuler przez prawie trzy kilometry jechała pod prąd autostradą w stanie Nowy Jork, a potem zderzyła się czołowo z nadjeżdżającą z przeciwka terenówką, zabijając siebie, swoją córkę, trzy kuzynki oraz troje pasażerów drugiego samochodu. Przeżył tylko jej pięcioletni syn. Sekcja zwłok Diane wykazała, że krótko przed wypadkiem wypiła odpowiednik 10 kieliszków wódki oraz paliła marihuanę. Wielokrotnie nagradzana reżyserka Liza Garbus bada fakty i spekulacje towarzyszące temu tragicznemu zdarzeniu. Czy Diana była potworem, którym zrobiła z niej opinia publiczna? A może doskonałą żoną i matką, za jaką uznawało ją wiele osób, które ją znały?

26 lipca 2009 roku doszło do jednej z najbardziej wstrząsających katastrof drogowych w historii stanu Nowy Jork. Diane Schuler, uważana przez otoczenie za wzorową matkę i poukładaną kobietę sukcesu, prowadziła minivana z dziećmi i wjechała pod prąd na trasę Taconic State Parkway. Po niemal trzech kilometrach niebezpiecznej jazdy zderzyła się czołowo z nadjeżdżającym samochodem terenowym. W wyniku wypadku zginęła ona sama, jej córka, trzy siostrzenice oraz trzej mężczyźni z drugiego pojazdu. Jedynym ocalałym był jej pięcioletni syn Bryan. Badania toksykologiczne wykazały, że kobieta miała we krwi wysokie stężenie alkoholu oraz znajdowała się pod wpływem marihuany. W dokumencie „Coś jest nie tak z ciocią Diane” reżyserka Liz Garbus podejmuje próbę zrozumienia okoliczności tej niewytłumaczalnej tragedii. Film skupia się na analizie wydarzeń poprzedzających wypadek oraz skomplikowanej dynamice w rodzinie Schulerów. Reżyserka z wyczuciem przedstawia zderzenie dwóch całkowicie sprzecznych narracji. Z jednej strony opinia publiczna i media błyskawicznie osądziły Diane jako potwora i nieodpowiedzialną matkę. Z drugiej strony jej mąż Daniel oraz szwagierka Jay za wszelką cenę starali się oczyścić jej imię. Nie mogąc pogodzić się z oficjalnymi wynikami sekcji zwłok, rodzina zatrudniła prywatnych detektywów i biegłych sądowych, próbując udowodnić, że przyczyną zachowania kobiety był nagły udar, błąd medyczny lub tętniak, a nie potajemne nadużywanie substancji odurzających. Pod względem realizacyjnym obraz Liz Garbus wyróżnia się obiektywnym podejściem, pozbawionym epatowania tanią sensacją. Reżyserka sprawnie łączy nagrania z kamer monitoringu na stacjach benzynowych, dramatyczne rozmowy z numerem alarmowym 911, dokumentację medyczną oraz szczere wywiady ze świadkami, ratownikami i bliskimi. Stonowane zdjęcia oraz oszczędna warstwa muzyczna potęgują atmosferę zagubienia i bezsilności wobec narastającego dramatu. „Coś jest nie tak z ciocią Diane” to nie tylko szczegółowa rekonstrukcja tragicznego wypadku drogowego, ale przede wszystkim przejmujące studium psychologiczne dotyczące mechanizmów wyparcia w obliczu traumy. Garbus tworzy bolesny portret rodziny, która za wszelką cenę woli wierzyć w nierealne hipotezy, niż zaakceptować prawdy o ukrytym uzależnieniu bliskiej osoby. Dokument pozostaje mocnym, skłaniającym do refleksji dziełem o tym, jak niewiele możemy wiedzieć o wewnętrznych zmaganiach ludzi, z którymi dzielimy codzienne życie.