고사: 피의 중간고사

Opis filmu „고사: 피의 중간고사"

„Gosa: Piui Jungangosa” (znany na świecie pod angielskim tytułem „Death Bell”) z 2008 roku to południowokoreański horror psychologiczny z gatunku slasher, wyreżyserowany przez Yoon Hong-seunga (używającego pseudonimu Chang). Obraz wpisuje się w popularną w Azji Wschodniej tradycję kina grozy osadzonego w scenerii szkolnej, nawiązując zarazem do ogromnej presji edukacyjnej i surowej rywalizacji, z jakimi na co dzień zmagają się uczniowie w Korei Południowej. Film stanowił pełnometrażowy debiut fabularny reżysera, który wcześniej wyrabiał swoje rzemiosło przy produkcji teledysków oraz spotów reklamowych. Fabuła filmu skupia się na grupie dwudziestu czterech najlepszych uczniów prestiżowego liceum, którzy zostają wyselekcjonowani do udziału w specjalnym, zamkniętym kursie przygotowawczym organizowanym w trakcie weekendu. Spokojny tok zajęć zostaje brutalnie przerwany, gdy na szkolnych monitorach pojawia się transmisja na żywo przedstawiająca jedną z uczennic uwięzioną w szklanym akwarium, które powoli napełnia się wodą. Tajemniczy głos z głośników stawia pozostałym uczestnikom ultimatum: aby uratować życie koleżanki, muszą w wyznaczonym czasie rozwiązać skomplikowaną zagadkę logiczną. Każda błędna odpowiedź lub próba ucieczki z terenu szkoły kończy się tragiczną śmiercią kolejnej osoby. Złapani w śmiertelną pułapkę uczniowie oraz towarzyszący im nauczyciele muszą podjąć walkę o przetrwanie. Pod względem realizacyjnym „Death Bell” charakteryzuje się dynamicznym montażem, mroczną kolorystyką oraz gęstą, klaustrofobiczną atmosferą zamkniętego budynku szkolnego. Reżyser sprawnie połączył konwencję azjatyckiego ghost story z motywami zachodniego slashera i makabrycznymi łamigłówkami w stylu serii „Piła”. W obsadzie znaleźli się zarówno doświadczeni aktorzy, jak Lee Beom-soo w roli nauczyciela Changa, jak i reprezentanci młodego pokolenia. Film był ekranowym debiutem Nam Gyu-ri, wokalistki popularnego wówczas zespołu k-popowego SeeYa. Na ekranie towarzyszy jej m.in. Kim Bum, który znajdował się wtedy na progu wielkiej popularności w koreańskim przemyśle rozrywkowym. Produkcja odniosła duży sukces komercyjny w Korei Południowej, przyciągając do kin ponad 1,6 miliona widzów przy stosunkowo niskim budżecie produkcyjnym. Film okazał się jedynym rodzimym horrorem tamtego sezonu letniego, który przyniósł znaczne zyski box office. Sukces ten przyczynił się do powstania w 2010 roku kontynuacji zatytułowanej „Death Bell 2: Bloody Camp”, chociaż przedstawiała ona całkowicie odrębną historię i bohaterów.