Henry Poole powrócił

Opis filmu „Henry Poole powrócił"

Henry (Luke Wilson) dowiaduje się, że zostało mu tylko kilka tygodni życia. Porzuca swoją dotychczasową egzystencję i kupuje naprędce dom, aby spędzić ostatnie dni w samotności. Jednak w realizacji tego planu skutecznie przeszkadzają mu nowi sąsiedzi...

„Henry Poole powrócił” (ang. Henry Poole Is Here) z 2008 roku to kameralny komediodramat w reżyserii Marka Pellingtona, stworzony na podstawie scenariusza Alberta Torresa. Główny bohater, Henry Poole (w tej roli Luke Wilson), dowiaduje się od lekarzy, że z powodu nieuleczalnej choroby zostało mu zaledwie kilka tygodni życia. Zamiast szukać kolejnych terapii czy spędzać ten czas z bliskimi, mężczyzna decyduje się na całkowite odcięcie od dotychczasowego świata. Kupuje dom na przedmieściach w Kalifornii i postanawia spędzić ostatnie dni w samotności, żyjąc na diecie złożonej głównie z alkoholu i przekąsek. Jego pragnienie spokoju zostaje jednak szybko zakłócone przez wścibskich i niezwykle energicznych sąsiadów. Kluczowym punktem zwrotnym staje się odkrycie dokonane przez gorliwą katoliczkę z sąsiedztwa, Esperanzę (Adriana Barraza). Kobieta dostrzega na zewnętrznej ścianie domu Henry’ego plamę z tynku, która jej zdaniem przypomina oblicze Jezusa Chrystusa. Gdy wokół plamy zaczynają krążyć opowieści o rzekomych uzdrowieniach, spokój bohatera znika bezpowrotnie. Do jego ogrodu zaczynają pielgrzymować ludzie szukający cudu, w tym miejscowy duszpasterz (George Lopez), podczas gdy cyniczny Poole bezskutecznie próbuje udowodnić wszystkim, że plama to jedynie zwykła usterka budowlana. Reżyser Mark Pellington proponuje widzom stonowane i niespieszne tempo narracji. Luke Wilson tworzy przekonującą, wyciszoną kreację człowieka pogrążonego w głębokiej depresji oraz egzystencjalnym lęku przed bliskością. Doskonale partnerują mu Adriana Barraza jako pełna ciepła i niezłomnej wiary sąsiadka oraz Radha Mitchell w roli wycofanej matki małej dziewczynki z sąsiedztwa, która po traumatycznych przeżyciach przestała mówić. Ważnym elementem budującym klimat filmu jest starannie dobrana oprawa muzyczna. Oprócz tradycyjnej ścieżki dźwiękowej skomponowanej przez Johna Frizzella, w filmie wykorzystano utwory znanych wykonawców muzyki alternatywnej i indie rocka, takich jak Eels, Band of Horses czy O.A.R. Choć po premierze obraz spotkał się z zróżnicowanym odbiorem krytyków, doceniono go za ciepłe, nienachalne podejście do tematów wiary, przebaczenia oraz poszukiwania nadziei w obliczu nieuchronnej tragedii.