Holy Days

Opis filmu „Holy Days"

Zaginiony chłopiec szukający nieba, trzy nietypowe zakonnice z misją, samochód napędzany przez Boga (i skradzione pieniądze). To podróż samochodowa inna niż wszystkie. Komedia ocierająca się o tragedię, która wciąż zmierza na południe.

„Holy Days” w reżyserii Nathalie Boltt to wyjątkowy projekt filmowy stanowiący pełnometrażowy debiut fabularny uznanej aktorki i reżyserki, znanej między innymi z roli w popularnym serialu „Riverdale”. Scenariusz obrazu oparty został na powszechnie cenionej książce nowozelandzkiej autorki Joy Cowley. Od momentu zapowiedzi film budził duże zainteresowanie ze względu na niebanalne połączenie gatunkowe – stanowi bowiem zręczną syntezę kina drogi, ciepłej komedii obyczajowej oraz przejmującego dramatu. Zrealizowana w unikalnych plenerach Nowej Zelandii produkcja podejmuje uniwersalne tematy związane z poszukiwaniem nadziei, natury wiary oraz radzenia sobie ze stratą. Punktem wyjścia dla fabuły jest historia młodego chłopca, który pod wpływem dramatycznych wydarzeń postanawia wyruszyć w niezwykłą misję nakierowaną na odnalezienie nieba. W ślad za nim, a z czasem we wspólną drogę, ruszają trzy nietypowe zakonnice. Każda z duchownych niesie ze sobą własny bagaż doświadczeń, wątpliwości oraz wewnętrznych pęknięć. Ich podróż odbywa się w sędziwym pojeździe, który wedle ich słów napędzany jest Bożą Opatrznością – a w praktyce także nie do końca legalnie pozyskanymi pieniędzmi. Zmierzanie na południe staje się dla tej oryginalnej grupy okazją do stawienia czoła licznym przeciwnościom losu oraz nawiązania relacji, które na zawsze odmienią ich postrzeganie świata. W warstwie realizacyjnej Nathalie Boltt wykazuje się dużą dojrzałością, sprawnie balansując pomiędzy humorem a refleksyjną melancholią. Styl reżyserski stawia na autentyczność relacji międzyludzkich i subtelne budowanie napięcia emocjonalnego. Niezwykle istotną rolę w filmie odgrywają zdjęcia, które w pełnej krasie ukazują surowe, a zarazem zapierające dech w piersiach krajobrazy nowozelandzkiej prowincji. Szerokie kadry i naturalne światło potęgują poczucie zagubienia bohaterów w ogromie świata, równocześnie podkreślając kameralność ich osobistych przeżyć. Całość dopełnia starannie dobrana oprawa muzyczna, w której dominują akustyczne motywy folkowe oraz dyskretne utwory instrumentalne, idealnie współgrające z rytmem podróży. „Holy Days” wyróżnia się wspaniałym wyczuciem tonu – jest to komedia ocierająca się o tragedię, która nie boi się trudnych pytań, ale odpowiada na nie z życzliwością i ciepłem. Film wpisuje się w tradycję wartościowego kina niezależnego, oferując widzom podnoszącą na duchu, choć pozbawioną taniego sentymentalizmu opowieść o przebaczeniu, wspólnocie i poszukiwaniu własnego miejsca na ziemi.