Meet the Browns

Opis filmu „Meet the Browns"

Film „Meet the Browns” z 2008 roku w reżyserii Tylera Perry’ego to adaptacja jego własnej sztuki teatralnej z 2004 roku o tym samym tytule. Perry, będący jednym z najbardziej zapracowanych twórców amerykańskiego kina niezależnego i komercyjnego, po raz kolejny połączył tu funkcje reżysera, scenarzysty, producenta oraz aktora. Produkcja ta wpisuje się w charakterystyczny dla jego twórczości nurt kina obyczajowo-komediowego z silnym przesłaniem społecznym, skierowanego do afroamerykańskiej publiczności. Opowieść harmonijnie łączy mocne wątki dramatyczne z bezpretensjonalnym humorem i motywami poświęconymi sile rodziny oraz przebaczeniu. Główną bohaterką jest Brenda (w tej roli Angela Bassett), samotna matka mieszkająca w ubogiej dzielnicy Chicago, która z wielkim trudem wychowuje trójkę dzieci. Jej i tak skomplikowane życie odpada w chaos, gdy kobieta traci pracę w fabryce i staje w obliczu rychłej eksmisji. Wkrótce potem dowiaduje się o śmierci ojca, którego nigdy nie miała okazji poznać. Szukając wsparcia i nadziei na zmianę losu, Brenda wraz z dziećmi wyrusza do małego miasteczka w stanie Georgia na jego pogrzeb. Na miejscu trafia w sam środek niezwykłej, hałaśliwej i żywiołowej rodziny Brownów. Niespodziewana podróż staje się dla niej szansą na odnalezienie własnych korzeni, a także otwiera przed nią drzwi do nowej miłości w osobie sympatycznego trenera koszykówki, Harry’ego. W warstwie realizatorskiej i aktorskiej „Meet the Browns” opiera się na sprawdzonym schemacie Perry’ego, w którym bolesny realizm przeplata się z przerysowaną komedią. Kluczowym elementem humorystycznym są postacie Leroya Browna (w tej roli David Mann) oraz jego córki Cory (Tamela Mann). Ich dynamiczne, slapstickowe kreacje stanowią wyraźny kontrast dla stonowanej i pełnej godności roli Angeli Bassett, która buduje emocjonalny fundament całej opowieści. Na ekranie pojawia się również kultowa postać stworzona przez Perry’ego – charyzmatyczna i bezkompromisowa Babcia Madea. Warstwa wizualna filmu podkreśla różnicę między surowym, chłodnym krajobrazem Chicago a ciepłymi, słonecznymi barwami amerykańskiego Południa. Ważną rolę odgrywa tu także oprawa muzyczna skomponowana przez Aarona Zigmana, bogata w utwory gospel i R&B, które wzmacniają duchowy wymiar produkcji. Choć krytycy podchodzili do filmu z dystansem, wskazując na schematyczność scenariusza, obraz odniósł duży sukces komercyjny. Popularność bohaterów doprowadziła do powstania wielosezonowego serialu telewizyjnego o tym samym tytule, co ugruntowało pozycję Tylera Perry’ego jako jednego z najważniejszych producentów w amerykańskim przemyśle rozrywkowym.