Monstrum

Opis filmu „Monstrum"

Cierpiąca na załamanie nerwowe kobieta odkrywa, że jej los jest powiązany z gigantycznym potworem szalejącym na drugim końcu świata.

Hiszpański reżyser Nacho Vigalondo, znany z niekonwencjonalnego podejścia do kina gatunkowego, w filmie „Monstrum” (tytuł oryginalny: „Colossal”) połączył kameralny dramat obyczajowy z tradycją japońskich filmów typu kaiju. Produkcja z 2016 roku wywołała duże zainteresowanie na międzynarodowych festiwalach, proponując świeże i dekonstrukcyjne spojrzenie na opowieści o gigantycznych potworach siejących zniszczenie w metropoliach. Główna bohaterka, Gloria (w tej roli Anne Hathaway), to zmagająca się z problemem alkoholowym i brakiem życiowego celu młoda kobieta. Gdy rozstaje się z partnerem i traci mieszkanie w Nowym Jorku, decyduje się na powrót do rodzinnego, małego miasteczka. Tam odnawia kontakt ze znajomym z dzieciństwa, Oscarem (Jason Sudeikis), który oferuje jej pracę w swoim barze. W tym samym czasie świat obiega wstrząsająca informacja: w Seulu pojawiło się potężne monstrum, które niszczy miasto i terroryzuje mieszkańców. Rychło okazuje się, że pojawienie się stwora i jego ruchy są bezpośrednio powiązane z zachowaniem oraz stanem emocjonalnym Glorii. „Monstrum” wyróżnia się niezwykłym przeskakiwaniem między tonami – od słodko-gorzkiej komedii obyczajowej, przez psychologiczny dramat o toksycznych relacjach i kontroli, aż po widowiskowe kino science fiction. Wybitną kreację tworzy Anne Hathaway, która wiarygodnie przedstawia proces uświadamiania sobie własnej sprawczości i odpowiedzialności za popełnione błędy. Zaskakującą rolę partneruje jej Jason Sudeikis, przełamujący swój dotychczasowy wizerunek sympatycznego komika. Zdjęcia Erica Kressa sprawnie łączą swojski, prowincjonalny klimat amerykańskiego miasteczka z epickimi, pełnymi napięcia ujęciami makiety Seulu widzialnej w przekazach telewizyjnych. Dopełnieniem całości jest ścieżka dźwiękowa kompozytora Beara McCreary’ego, która podbija dramatyzm i podnosi stawkę emocjonalną wydarzeń. Film został pozytywnie przyjęty przez krytyków, którzy docenili odwagę reżysera w łamaniu fabularnych schematów oraz błyskotliwą metaforę uzależnienia i przemocy relacyjnej ukrytą pod maską kina potworowego. „Monstrum” dowodzi, że budżetowe kino niezależne może rywalizować z hollywoodzkimi superprodukcjami nie efektem skali, lecz pomysłowością i głębią psychologiczną postaci.