Pitbull. Niebezpieczne kobiety

Patryk Vega od lat konsekwentnie buduje swoją pozycję w polskim kinie komercyjnym poprzez specyficzną metodę twórczą, polegającą na przetwarzaniu autentycznych relacji, policyjnych anegdot oraz materiałów operacyjnych w fikcjonalny kolaż. W odsłonie zatytułowanej "Niebezpieczne kobiety" reżyser wykazuje się jednak zaskakującą, jak na swoje dotychczasowe dokonania, dyscypliną narracyjną. Mimo spiętrzenia licznych wątków równoległych oraz wprowadzenia na ekran całej plejady wyrazistych postaci, całościowa struktura filmu pozostaje czytelna i wolna od informacyjnego chaosu. Vega sprawnie kontroluje wielowątkową materię, zderzając bezwzględny świat przestępczości z równie bezkompromisową codziennością funkcjonariuszy policji. Ta spójność prowadzenia opowieści, rzadka w późniejszej filmografii tego autora, pozwala widzowi na bezproblemowe śledzenie skomplikowanych zależności międzyludzkich bez poczucia zagubienia w narracyjnym labiryncie.

Od strony formalnej produkcja wspiera się na wyjątkowo agresywnej dinamice, w której montaż odgrywa rolę absolutnego regulatora emocji. Rytm filmu jest rwanie-intensywny, a eliptyczne cięcia sprawnie przenoszą uwagę z jednego epizodu do drugiego, co skutecznie zapobiega powstawaniu ekranowych przestojów. Ta inscenizacyjna sprawność i dbałość o wizualny przepływ mocno jednak kontrastują z warstwą dźwiękową, która okazuje się zaskakująco przezroczysta i pozbawiona autorskiego charakteru. Ścieżka muzyczna funkcjonuje tu niemal wyłącznie jako przezroczyste tło, nie oferując zapamiętywalnych motywów przewodnich ani nie budując gęstej, organicznej atmosfery zagrożenia. Dźwięk w filmie nie wchodzi w dialog z obrazem, nie potęguje dramaturgii kluczowych sekwencji i ostatecznie staje się jednym z najbardziej rzemieślniczych, wręcz niedopracowanych elementów dzieła, całkowicie pozbawionym emocjonalnego rezonansu.