Skorumpowani 2

Opis filmu „Skorumpowani 2"

Dalszy ciąg perypetii przekupnych paryskich gliniarzy. Francois i Rene zdemaskowani przez zwierzchników zostają zawieszeni w obowiązkach służbowych. Ich miejsce zajmują jeszcze bardziej zdemoralizowani inspektorzy Brisson i Portal. Nękani rosnącą chciwością policjantów reprezentanci marginesu zaczynają tęsknić za ich poprzednikami.

„Skorumpowani 2” (oryg. „Ripoux contre ripoux”) z 1990 roku to oficjalna kontynuacja niezwykle popularnej francuskiej komedii sensacyjnej z 1984 roku, stworzonej przez cenionego reżysera Claude'a Zidiego. Po ogromnym sukcesie pierwszej części, która na stałe wpisała się do klasyki francuskiego kina rozrywkowego i zdobyła prestiżowe nagrody César, powrót do uwielbianych bohaterów był jedynie kwestią czasu. Zidi ponownie połączył siły ze scenarzystą Simonem Michaëlem, aby przedstawić dalsze losy niekonwencjonalnego duetu paryskich stróżów prawa, zachowując charakterystyczny humor i ciepło, z jakich zasłynął oryginał. Fabuła filmu skupia się na konsekwencjach dawnych grzechów głównych bohaterów. Doświadczony, cyniczny René Boisrond (Philippe Noiret) oraz jego młodszy partner François Lesbuche (Thierry Lhermitte) zostają ostatecznie zdemaskowani przez wydział wewnętrzny i zawieszeni w czynnościach służbowych. Na ich miejsce przełożeni kierują nowych funkcjonariuszy – inspektorów Brissona (Guy Marchand) oraz Portala (Jean-Pierre Castaldi). Nowi stróże prawa szybko dają się poznać z jak najgorszej strony. Szybko okazuje się, że są oni bezwzględni, wyjątkowo chciwi i pozbawieni jakichkolwiek skrupułów, a ich metody przewyższają bezczelnością działania poprzedników. Lokalni drobni przestępcy oraz właściciele lokali w dzielnicy Montmartre, dotąd żyjący w względnej harmonii z René i François, zaczynają tęsknić za dawnymi czasami i próbują przywrócić stary układ. Styl reżyserski Claude'a Zidiego opiera się na sprawdzonym schemacie komedii partnerstwa, w którym kluczowym elementem jest kontrast postaci i dowcip sytuacyjny. Zidi z wyczuciem balansuje między lekką satyrą na instytucje państwowe a pogodną opowieścią o ludzkich słabościach i solidarności. Paryż w jego ujęciu to nie powierzchowna pocztówka, lecz tętniąca życiem tkanka miejska, w której granica między przestępstwem a praworządnością bywa niezwykle płynna. Aktorstwo stanowi najsilniejszy punkt produkcji. Duet Philippe Noiret i Thierry Lhermitte prezentuje znakomitą chemię ekranową, wypracowaną już w pierwszej części. Noiret z wrodzoną elegancją i dystansem kreuje postać sympatycznego oszusta w mundurze, podczas gdy Lhermitte świetnie dotrzymuje mu kroku jako dynamiczny partner. Znakomicie wypadają również Guy Marchand i Jean-Pierre Castaldi jako nowi, pozbawieni zasad inspektorzy, wprowadzający do fabuły sporą dawkę czarnego humoru. Warstwę muzyczną stworzył wybitny kompozytor Francis Lai, którego chwytliwe motywy doskonale oddają ducha paryskich ulic lat 90. Zdjęcia Jean-Jacques'a Tarbèsa sprawnie oddają specyficzny klimat dzielnicy Montmartre, łącząc realistyczne plenery z dynamiczną inscenizacją scen akcji. Choć sequel nie powtórzył kultowego statusu pierwowzoru, okazał się dużym sukcesem frekwencyjnym we Francji, przyciągając do kin blisko trzy miliony widzów. „Skorumpowani 2” pozostają udanym przykładem francuskiej komedii sensacyjnej lat 90., oferującym udaną rozrywkę i pokaz mistrzowskiego aktorstwa.