Teoria chaosu

Opis filmu „Teoria chaosu"

W dniu ślubu córki Frank Allen opowiada przyszłemu zięciowi o swoim życiu. Mężczyzna miał obsesję na punkcie oszczędności czasu i dobrego zorganizowania swojego dnia. Wszystko, co robił, było zapisane w notesie z dokładną godziną - czas na śniadanie, na wyjście z domu i wypicie drinka na przyjęciu. Jego poukładane życie zmieniło się, gdy pewnego dnia w drodze powrotnej do domu Frank postanowił pomóc ciężarnej kobiecie i zawieźć ją do szpitala.

„Teoria chaosu” (2008) w reżyserii Marcosa Siegi to słodko-gorzka komedia dramatyczna opowiadająca o skrajnym uporządkowaniu i nieprzewidywalności ludzkiego losu. Główny bohater, Frank Allen (Ryan Reynolds), jest cenionym prelegentem i ekspertem od zarządzania czasem, którego całe życie opiera się na skrupulatnie zaplanowanych harmonogramach i fiszkach. Każda minuta jego dnia – od pory śniadania po czas spędzony z żoną i córką – ma swoje dokładne miejsce w kalendarzu. Ten idealnie poukładany świat ulega jednak całkowitemu zburzeniu z powodu błachego zdarzenia: żona Franka, Nina (Emily Mortimer), przesuwa zegarek o dziesięć minut, aby dać mu dodatkowy czas rano, co nieumyślnie uruchamia całą serię nieoczekiwanych konsekwencji. Spóźniony na prom Frank udziela pomocy rodzącej kobiecie i zawozi ją do szpitala. W wyniku nieporozumienia przy wpisie rejestracyjnym zostaje uznany za ojca dziecka. Gdy próbuje wyjaśnić sprawę i poddaje się badaniom genetycznym, dowiaduje się od lekarzy, że cierpi na zespół Klinefeltera i od urodzenia jest bezpłodny. Ta wstrząsająca diagnoza oznacza, że jego dorastająca córka Jesse nie jest jego biologicznym dzieckiem. Prawda ta doprowadza Franka do załamania dotychczasowego systemu wartości i skłania go do całkowitego odrzucenia planowania na rzecz absolutnego przypadku. Mężczyzna postanawia oddać swój los w ręce losowo wyciąganych z pudełka fiszek, co prowadzi do szeregu nieprzewidywalnych, komicznych i dramatycznych sytuacji. „Teoria chaosu” sprawnie balansuje między komedią obyczajową a pełnym emocji dramatem rodzinnym. Reżyser Marcos Siega, znany ze swojej pracy przy uznanych serialach telewizyjnych (takich jak „Dexter” czy „Pamiętniki wampirów”), prowadzi narrację sprawnie, pozwalając widzowi wraz z bohaterem zadawać pytania o istotę ojcostwa, wybaczania oraz limitów kontroli, jaką mamy nad własnym życiem. Głównym atutem filmu jest udana kreacja Ryana Reynoldsa, który wiarygodnie przedstawia przemianę powściągliwego pedanta w człowieka mierzącego się z głębokim kryzysem tożsamości. Na ekranie znakomicie partneruje mu Emily Mortimer jako Nina oraz Stuart Townsend wcielający się w rolę wieloletniego przyjaciela rodziny, Buddy'ego. Zdjęcia Ramona Engle'a oraz stonowana muzyka Gilad Bena Amrama nadają całości ciepły, kameralny klimat. Mimo że film nie osiągnął ogromnego sukcesu komercyjnego i trafił do ograniczonej dystrybucji, stanowi niezwykle interesujący punkt w filmografii Reynoldsa z okresu sprzed jego największych sukcesów kasowych.