Tyle sposobów, by zapomnieć

Opis filmu „Tyle sposobów, by zapomnieć"

Brazylijska komedia dramatyczna „Tyle sposobów, by zapomnieć” (tytuł oryginalny: „Todas as Razões Para Esquecer”, 2017) w reżyserii i według scenariusza Pedro Coutinho to współczesny, słodko-gorzki portret mierzenia się z miłosnym zawodem. Film wpisuje się w nurt niezależnego kina obyczajowego z Ameryki Południowej, które z dużą dawką autoironii przygląda się dylematom emocjonalnym pokolenia milenialsów. Premiera produkcji miała miejsce na prestiżowym Festival do Rio, gdzie zwróciła uwagę krytyków swoim świeżym i bezpretensjonalnym podejściem do zgranego motywu rozstania. Główny bohater, Antonio (w tej roli przekonujący Johnny Massaro), nagle zostaje porzucony przez swoją wieloletnią partnerkę Sofię (Bianca Comparato). Przekonany, że złamane serce można łatwo wyleczyć za pomocą racjonalnych metod i współczesnych zdobyczy technologii oraz medycyny, wkracza na ścieżkę intensywnej autoterapii. Antonio wypróbowuje absolutnie każdy dostępny sposób na zagłuszenie tęsknoty: sięga po silne leki uspokajające i antydepresanty, uczęszcza na terapię, szuka pocieszenia w przypadkowych relacjach z aplikacji randkowych oraz zatraca się w nocnym życiu São Paulo. Szybko okazuje się jednak, że próby wymazania byłej partnerki z pamięci przynoszą odwrotny skutek, wpędzając go w serię komicznych, a zarazem podszytych bolesną prawdą sytuacji. Reżyserski styl Pedro Coutinho charakteryzuje się lekkością w opowiadaniu o trudnych emocjach. Coutinho unika taniego sentymentalizmu i tradycyjnych klisz znanych z hollywoodzkich komedii romantycznych. Zamiast tego stawia na wiarygodne dialogi, sytuacyjny humor oraz subtelną analizę męskiej wrażliwości i nieporadności w świecie, który wymaga od nas natychmiastowego powrotu do formy po życiowych porażkach. São Paulo przedstawione w filmie staje się niemal osobnym bohaterem – wielka, tętniąca życiem metropolia kontrastuje z wewnętrzną samotnością i zagubieniem głównego bohatera. Wizualnie film przyciąga uwagę starannie przemyślaną paletą barw oraz dynamicznymi, ale wyczulonymi na detal zdjęciami. Kadry w mieszkaniu Antonio oddają poczucie izolacji, podczas gdy sceny miejskie pełne są energii. Odbiór filmu w dużej mierze opiera się na znakomitej grze Johnny’ego Massaro, który z niezwykłą swobodą łączy komediowy ton z dramatycznym ciężarem rozpaczy. „Tyle sposobów, by zapomnieć” to uniwersalna opowieść o tym, że proces leczenia ran po rozstaniu nie ma skrótów, a pogodzenie się ze stratą wymaga czasu i akceptacji własnej wrażliwości.