Urbex

Opis filmu „Urbex"

Youtuber postanawia zrobić streama z samotnej nocki w nawiedzonym domu – co może pójść nie tak?

Niezależna komedia grozy z 2022 roku, stworzona przez duet małżeński Josepha i Vanessę Winterów (znana również pod tytułem „Deadstream”), to jeden z najciekawszych i najbardziej odświeżających przedstawicieli podgatunku found footage w ostatnich latach. Film wpisuje się w nurt nowoczesnego horroru wykorzystującego estetykę transmisji na żywo (tzw. screenlife horror), czerpiąc z popularności platform streamingowych oraz kultury internetowej. Twórcy postanowili połączyć estetykę znaną z platform takich jak YouTube czy Twitch z klasyczną formułą opowieści o nawiedzonym domu, składając jednocześnie hołd kultowym produkcjom grozy z lat 80. Głównym bohaterem historii jest Shawn Ruddy – zhańbiony i pozbawiony sponsorów twórca internetowy, który słynie ze zdobywania wyświetleń poprzez pokonywanie własnych skrajnych lęków. Aby odbudować zniszczoną reputację i odzyskać tysiące subskrybentów, organizuje najbardziej ryzykowny stream w swojej karierze. Plan jest prosty: samotne spędzenie nocy w odciętym od świata, podobno nawiedzonym domu zwanym Death Manor, w którym w przeszłości dochodziło do tragicznych wydarzeń. Shawn rozstawia w budynku liczne kamery, podłącza sprzęt do transmisji i rozpoczyna relację na żywo z udziałem interaktywnej publiczności. Szybko jednak okazuje się, że legendy o mrocznej przeszłości posiadłości nie były przesadzone, a lekkomyślny streamer staje oko w oko z prawdziwymi, demonicznymi siłami, z którymi nie ma szans w pojedynku na żarty. Siłą filmu jest znakomite wyczucie tempa oraz bezbłędne połączenie humoru i autentycznego napięcia. Joseph Winter wciela się nie tylko w rolę reżysera, ale i odtwórcy głównej roli, tworząc postać irytującego, a zarazem zadziwiająco sympatycznego internetowego celebryty. Jego przerysowana, ekspresyjna gra aktorska doskonale oddaje panikę i absurd sytuacji. Od strony realizacyjnej film zachwyca kreatywnym wykorzystaniem fizycznych efektów specjalnych oraz tradycyjnej charakteryzacji, co nadaje potworom i sekwencjom gore namacalnego, organicznego charakteru. Zdjęcia opierają się na dynamicznym montażu ujęć z kamer szerokokątnych, obiektywów montowanych na ciele bohatera oraz widoku czatu internetowego, co pogłębia poczucie uczestnictwa w wydarzeniach na żywo. Premiera obrazu na prestiżowym festiwalu South by Southwest (SXSW) przyniosła mu entuzjastyczne recenzje krytyków i widzów, którzy docenili oryginalność i energię płynącą z ekranu. Film bywa często porównywany do takich klasyków jak „Martwe zło 2” Sama Raimiego czy „The Blair Witch Project”, ale osadzonych we współczesnych realiach cyfrowego narcyzmu. To niezwykle udana satyra na kulturowy fenomen celebrytów internetowych, która potrafi jednocześnie rozbawić do łez i szczerze przerażać podczas seansu.