Zagadka nieśmiertelności

Opis filmu „Zagadka nieśmiertelności"

Błogie życie pary wampirów, Miriam i Johna, zakłóca nagłe starzenie się mężczyzny. Kochankowie szukają pomocy u dr Sary Roberts pracującej nad eliksirem młodości.

„Zagadka nieśmiertelności” (oryg. „The Hunger”, 1983) to pełnometrażowy debiut fabularny brytyjskiego reżysera Tony’ego Scotta, który wcześniej zdobywał doświadczenie w świecie dynamicznej reklamy telewizyjnej. Oparty na powieści Whitley Strieber z 1981 roku film stał się jednym z najbardziej charakterystycznych i stylistycznie wyrazistych dzieł kina wampirycznego lat 80. Scott przeniósł na ekran mroczną, elegancką historię miłosną, przełamując dotychczasowe konwencje gatunku i zastępując klasyczne gotyckie atrybuty nowoczesną, wyrafinowaną estetyką. Fabuła skupia się na Miriam Blaylock (Catherine Deneuve), pięknej i wiecznej wampirzycy żyjącej w luksusowym nowojorskim apartamencie wraz ze swoim partnerem Johnem (David Bowie). Choć Miriam obiecuje swoim kochankom wieczność, jej dar ma mroczną skazę – po kilku stuleciach nieśmiertelności ich ciała zaczynają nagle i niepowstrzymanie starzeć się w zastraszającym tempie, mimo braku możliwości fizycznej śmierci. Gdy John zauważa u siebie pierwsze oznaki gwałtownego starzenia, zrozpaczony szuka pomocy u dr Sary Roberts (Susan Sarandon), wybitnej badaczki zajmującej się procesami starzenia i potencjalnym eliksirem młodości. Czas nieubłaganie ucieka, a rozwój wydarzeń wciąga lekarkę w niebezpieczną, hipnotyzującą relację z Miriam. Obraz wyróżnia się niezwykle dopracowaną warstwą wizualną i dźwiękową. Zdjęcia Stephena Goldblatta pełne są tiulowych zasłon, chłodnego światła przefiltrowanego przez żaluzje i malarskich, teledyskowych kadrów. Znakomity klimat buduje również ścieżka dźwiękowa, łącząca muzykę klasyczną (w tym słynny duet z opery „Lakmé” Léo Delibesa oraz utwory Johanna Sebastiana Bacha i Franza Schuberta) z post-punkowym brzmieniem. Otwierająca film sekwencja w klubie nocnym z utworem „Bela Lugosi's Dead” zespołu Bauhaus stała się wręcz ikonicznym elementem popkultury. Aktorsko film opiera się na chłodnej elegancji Catherine Deneuve, charyzmie Davida Bowiego oraz wyrazistej kreacji Susan Sarandon. Wyjątkowe wrażenie robią także pionierskie efekty charakteryzatorskie autorstwa legendarnego Dicka Smitha. W momencie premiery film spotkał się z chłodnym przyjęciem części krytyków, którzy zarzucali mu przedkładanie stylu nad treść. Z biegiem lat „Zagadka nieśmiertelności” zyskała jednak status dzieła kultowego, docenionego za odważną erotykę, estetyczną innowacyjność oraz istotny wpływ na rozwój subkultury gotyckiej i współczesnego horroru estetycznego. Film ugruntował pozycję Tony’ego Scotta w Hollywood i do dziś pozostaje jedną z najbardziej nastrojowych i zmysłowych wizji wampiryzmu w historii kina.