Zbaraniały lew

Opis filmu „Zbaraniały lew"

W wyniku pomyłki Pana Bociana małe lwiątko trafia pod opiekę łagodnego stada owiec. Czy jednak kiedy głodny wilk zaczyna prześladować stado, Lambert znajdzie w sobie odwagę, by obronić swoją mamę?

Wyprodukowana w 1952 roku przez studio Walt Disney Productions krótkometrażówka „Zbaraniały lew” (org. Lambert the Sheepish Lion) w reżyserii Jacka Hannaha to jedna z najbardziej uroczych i pamiętnych animacji złotej ery amerykańskiego filmu rysunkowego. Praca nad tym projektem przypadła na okres, w którym studio Disneya osiągnęło mistrzostwo w tworzeniu krótkich, spójnych narracyjnie i pełnych ciepłego humoru opowieści z morałem. Reżyser Jack Hannah, znany ze swojej niezrównanej pracy przy kreskówkach z Kaczorem Donaldem, stworzył dzieło wykraczające poza prostą komedię slapstickową, łącząc elementy baśniowej powiastki z głębokim przesłaniem o akceptacji, matczynej miłości i odwadze. Punktem wyjścia dla fabuły jest zabawna i zarazem niefortunna pomyłka doświadczonego Pana Bociana, który pod osłoną nocy dostarcza niemowlęta do ich przyszłych matek. W wyniku chaosu malutkie lwiątko trafia do stada owiec. Choć początkowo bezbronne zwierzątko zostaje odrzucone przez większość stada, jedna z owiec przejawia wobec niego silny instynkt macierzyński i decyduje się wychować niecodziennego malucha jako własnego syna. Lambert dorasta pośród owiec, przyjmując ich nawyki i stając się niezwykle łagodnym, a wręcz bojaźliwym stworzeniem. Choć z biegiem czasu wyrasta na potężnego, dorosłego lwa, inne jagnięta wciąż z niego drwią ze względu na jego potulną naturę. Sytuacja ulega jednak gwałtownej zmianie, gdy w okolicy pojawia się groźny, głodny wilk, a życie matki Lamberta staje w obliczu śmiertelnego niebezpieczeństwa. Od strony realizatorskiej „Zbaraniały lew” wyróżnia się tradycyjną, niezwykle płynną animacją charakterystyczną dla złotej ery Disneya. Istotną rolę w odbiorze dzieła odgrywa kultowy narrator Sterling Holloway – jego wyrazisty, ciepły i łagodny głos idealnie buduje atmosferę ciepłej opowieści na dobranoc, a zarazem nadaje postaci Pana Bociana wyjątkowego uroku. Oprawę muzyczną skomponował Joseph S. Dubin, wprowadzając chwytliwą piosenkę przewodnią autorstwa Eddiego Poli i George'a Wyle'a, która doskonale wpada w ucho i podkreśla humorystyczny ton produkcji. Dynamiczny montaż oraz precyzyjne operowanie kontrastami między potężną sylwetką Lamberta a jego potulnym usposobieniem stanowią popis kunsztu reżyserskiego Hannaha. Krótkometrażówka zdobyła uznanie krytyków i widzów na całym świecie, uzyskując w 1952 roku nominację do Nagrody Akademii Filmowej (Oscara) w kategorii najlepszego krótkometrażowego filmu animowanego. „Zbaraniały lew” do dziś pozostaje cenionym klasykiem w dorobku wytwórni Disneya, regularnie przypominanym w telewizyjnych blokach animacji. Film przypomina o sile rodzinnych więzi, trudach poszukiwania własnej tożsamości oraz o tym, że prawdziwe męstwo objawia się wtedy, gdy musimy chronić tych, których kochamy.