アレキサンダー・アンド・ザ・テリブル・ホリブル・ノー・グッド・ベリー・バッド・デイ

映画『アレキサンダー・アンド・ザ・テリブル・ホリブル・ノー・グッド・ベリー・バッド・デイ』のあらすじ

Alexander's day begins with gum stuck in his hair, followed by more calamities. Though he finds little sympathy from his family and begins to wonder if bad things only happen to him, his mom, dad, brother, and sister all find themselves living through their own terrible, horrible, no good, very bad day.

Film „Aleksander – okropny, straszny, niezbyt dobry, bardzo zły dzień” z 2014 roku w reżyserii Miguela Artety to ekranizacja klasycznej i niezwykle popularnej w Stanach Zjednoczonych książki dla dzieci autorstwa Judith Viorst z 1972 roku. Wyprodukowany przez Walt Disney Pictures obraz przenosi na ekran historię dwunastoletniego Alexandra Coopera (w tej roli Ed Oxenbould), którego życie wydaje się niezmiennym pasmem porażek i niepowodzeń. Chłopak rozpoczyna swój dzień od gumy do żucia wplątanej we włosy, a po serii kolejnych niefortunnych zdarzeń dowiaduje się, że nikt nie przyjdzie na jego nadchodzące przyjęcie urodzinowe, ponieważ wszyscy wybierają imprezę u popularnego klasowego kolegi. Aleksander ma poczucie, że cały świat jest przeciwko niemu, a członkowie jego rodziny – w tym zawsze optymistyczny ojciec Ben (Steve Carell) oraz zapracowana matka Kelly (Jennifer Garner) – nie są w stanie zrozumieć jego frustracji. W nocy poprzedzającej urodziny zdesperowany chłopiec wypowiada życzenie, aby jego najbliżsi chociaż na jeden dzień doświadczyli, co oznacza prawdziwy pech. Kiedy Aleksander budzi się następnego dnia, jego życzenie zaczyna się spełniać w najmniej oczekiwany sposób. Cała rodzina Cooperów wpada w wir nieustannych komicznych katastrof i niepowodzeń, od nieudanych rozmów kwalifikacyjnych, przez kłopoty z egzaminem na prawo jazdy, aż po odwołane przedstawienia teatralne i zniszczone dekoracje. Miguel Arteta sprawnie balansuje między fizycznym humorem a wyrazistym przekazem familijnym. Film utrzymany jest w szybkim tempie, wykorzystując klasyczne chwyty komedii pomyłek i absurdu, ale jednocześnie nie traci z oczu emocjonalnego rdzenia historii – znaczenia wzajemnego wsparcia i solidarności w trudnych momentach. Sukces produkcji opiera się w dużej mierze na bardzo dobrze dobranej obsadzie. Steve Carell i Jennifer Garner tworzą duet pełen chemii i naturalnego wdzięku, idealnie oddając chaos współczesnego życia rodzicielskiego. Młody Ed Oxenbould przekonująco wciela się w postać tytułowego bohatera, budząc sympatię widza bez wpadania w przesadny sentymentalizm. Wizualnie film operuje jasną, ciepłą paletą barw, a zdjęcia Terry'ego Staceya skutecznie podkreślają dynamiczny charakter wydarzeń. Ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Christophe'a Becka oraz starannie dobrane piosenki popularne dodają całości energii i podnoszącego na duchu klimatu. Obraz spotkał się z pozytywnym odbiorem ze strony publiczności oraz krytyków, którzy docenili go za lekkość, brak zbędnego moralizatorstwa oraz uniwersalne przesłanie. Film udowadnia, że zły dzień może przydarzyć się każdemu, a kluczem do przetrwania trudnych chwil jest umiejętność zachowania dystansu i wspólne stawianie czoła przeciwnościom losu.