Baby's Day Out

映画『Baby's Day Out』のあらすじ

Baby Bink couldn't ask for more: he has adoring (if somewhat sickly-sweet) parents, lives in a huge mansion, and he's just about to appear in the social pages of the paper. Unfortunately, not everyone in the world is as nice as Baby Bink's parents—especially the three enterprising kidnappers who pretend to be photographers from the newspaper. Successfully kidnapping Baby Bink, they have a harder time keeping hold of the rascal, who not only keeps one step ahead of them, but seems to be more than a little bit smarter than the three bumbling criminals.

„Brzdąc w opałach” (oryg. Baby’s Day Out) z 1994 roku to familijna komedia sensacyjno-przygodowa wyreżyserowana przez Patricka Reada Johnsona na podstawie scenariusza Johna Hughesa – mistrza gatunku odpowiedzialnego za sukces takich klasyków jak „Kevin sam w domu” czy „Klub winowajców”. Film wyraźnie czerpie z charakterystycznego dla twórczości Hughesa schematu, łącząc bezpretensjonalny humor slapstickowy z motywem małego bohatera przechytrzającego niezgrabnych przestępców w wielkim mieście. Fabuła filmu przedstawia losy dwuletniego Benningtona Cotwella IV, nazywanego po prostu Binkiem. Chłopiec wychowuje się w luksusie jako jedyny potomek zamożnej i wpływowej rodziny z Chicago. Jego beztroskie życie zostaje zakłócone, gdy trzech drobnych rzezimieszków – Eddie, Norby i Veeko – podszywa się pod fotografów z lokalnej gazety i porywa malca, żądając od jego ojca wielomilionowego okupu. Porywacze nie biorą jednak pod uwagę niezwykłej ciekawości świata i pomysłowości małego Binka. Gdy maluch wymyka się im na dachu budynku, rusza w samotną podróż po tętniącej życiem metropolii, śladami przygód postaci ze swojej ulubionej książeczki z obrazkami. Tropem brzdąca ruszają zarówno zdesperowani przestępcy, jak i zmartwieni rodzice wraz z policją. Strona wizualna i realizacyjna filmu to znakomity przykład amerykańskiego kina rodzinnego z pierwszej połowy lat 90. Zdjęcia Thomasa E. Ackermana ukazują Chicago z perspektywy małego dziecka, czyniąc z miejskich plenerów – od miejskiego zoo i placu budowy po dom starców – barwny plac zabaw. Ścieżka dźwiękowa skomponowana przez Bruce’a Broughtona doskonale współgra z ekranową akcją, podkreślając dynamikę slapstickowych gagów. Dużą wartością produkcji są kreacje aktorskie. W rolach pechowych kidnaperów wystąpili doświadczeni aktorzy charakterystyczni: Joe Mantegna, Joe Pantoliano oraz Brian Haley. Ich ekspresyjna gra i świetne wyczucie komediowe sprawiają, że sekwencje kaskaderskie bawiły i bawią do dziś. Postać tytułowego Binka zagrała para bliźniaków – Adam Robert Worton i Jacob Joseph Worton, co było powszechną praktyką ze względu na przepisy dotyczące czasu pracy dzieci na planie. Mimo że w momencie premiery kinowej film spotkał się z umiarkowanym przyjęciem ze strony amerykańskich krytyków i wygenerował rozczarowujące wyniki finansowe w USA, z czasem zyskał drugie życie. W wielu krajach – szczególnie w Polsce oraz w Indiach, gdzie stał się wręcz fenomenem popkulturowym i doczekał się lokalnych adaptacji – „Brzdąc w opałach” stał się stałym punktem ramówek telewizyjnych. Dziś film jest wspominany z sentymentem jako pełna uroku, ciepła i beztroskiej zabawy komedia dla całej rodziny.