Don't Answer the Phone!

映画『Don't Answer the Phone!』のあらすじ

Wyreżyserowany przez Roberta Hammera horror z 1980 roku, znany w oryginalnym brzmieniu jako „Don't Answer the Phone!”, wpisuje się w nurt amerykańskiego kina eksploatacji oraz rodzącej się wówczas fali popularności slasherów. Nakręcony za niewielki budżet film czerpie garściami z motywów znanych z nurtu psycho-thrillerów o seryjnych mordercach, łącząc je z estetyką brudnego kina sensacyjnego z lat 70. Obraz powstał w okresie, gdy Hollywood chętnie eksperymentowało z naturalistycznym przedstawianiem przemocy, co w przypadku tej produkcji zaowocowało licznymi kontrowersjami moralnymi i cenzorskimi. Głównym bohaterem opowieści jest Kirk Smith, zaburzony psychicznie weteran wojny w Wietnamie oraz fotograf pracujący w branży erotycznej. Smith przemierza ulice Los Angeles w poszukiwaniu kolejnych ofiar – młodych kobiet, które atakuje w ich własnych mieszkaniach, dusząc pończochą dociążoną monetami. Jego niepokojące zachowanie narasta, a sprawca zaczyna nawiązywać kontakt z dr Lindsay Gale, psycholożką prowadzącą popularną audycję radiową. Morderca wykonuje anonimowe telefony na antenie, traktując rozmowy z niczego nieświadomą terapeutką jako element swojej makabrycznej gry. Śladem poszukiwanego przez całe miasto dusiciela ruszają doświadczeni detektywi z wydziału zabójstw – porucznik Chris McCabe oraz sierżant Hatcher, próbując zapobiec kolejnym tragediom. Pod względem realizacyjnym obraz wyróżnia się surowym, bezkompromisowym klimatem. Zdjęcia ukazują Los Angeles bez hollywoodzkiego blasku – jako przestrzeń duszną, niebezpieczną i pełną mrocznych zaułków. Kluczowym elementem filmu jest kreacja Nicholasa Wortha, wcielającego się w postać Kirka Smitha. Jego przerysowana, a zarazem bezwzględna i niepokojąca gra aktorska dominuje na ekranie, nadając całej produkcji osaczający charakter. Ścieżka dźwiękowa, skomponowana przez Michaela Linna, potęguje napięcie za pomocą nastrojowych, syntezatorowych brzmień charakterystycznych dla niskobudżetowego kina grozy z tamtej epoki. W momencie premiery film spotkał się z ostrą krytyką ze strony części dziennikarzy i organizacji społecznych, zarzucających twórcom przekroczenie granic dobrego smaku oraz epatowanie przemocą wobec kobiet. Z tego powodu produkcja trafiła w Wielkiej Brytanii na słynną listę „Video Nasties”, zakazującą jej oficjalnego rozpowszechniania na kasetach wideo. Z biegiem lat „Nie podnoś słuchawki” zyskało jednak status filmu kultowego wśród miłośników kina klasy B i kolekcjonerów klasycznych slasherów, będąc dziś interesującym przykładem kina grozy ze złotej ery amerykańskiego eksploatacyjnego thrillera.