永遠のこどもたち

映画『永遠のこどもたち』のあらすじ

孤児院で育ったラウラ(ベレン・ルエダ)は、長らく閉鎖されていたその孤児院を買い取り、障害を持つ子どもたちのホームとして再建しようと夫のカルロス(フェルナンド・カヨ)、息子のシモン(ロジェール・プリンセプ)とともに移り住んでいた。だが、シモンは遊び相手のいない寂しさから空想上の友だちを作って遊ぶようになり、その姿にラウラは不安を覚える。そして入園希望者を集めたパーティーの日、シモンはこつ然と姿を消してしまい……。

"Sierociniec" (oryg. El orfanato) z 2007 roku w reżyserii J.A. Bayony to jeden z najważniejszych i najbardziej utytułowanych hiszpańskich horrorów XXI wieku. Debiutujący wówczas w pełnym metrażu Bayona stworzył dzieło niezwykle dojrzałe, które zdobyło ogromne uznanie zarówno u krytyków, jak i u widzów na całym świecie. Nad produkcją czuwał jako producent wykonawczy słynny meksykański reżyser Guillermo del Toro, co niewątpliwie pomogło w nadaniu projektowi odpowiedniego rozmachu i poetyckiej wrażliwości. Film idealnie wpisuje się w nurt współczesnego kina grozy, łącząc elementy klasycznego dreszczowca o nawiedzonym domu z poruszającym, psychologicznym dramatem rodzinnym. Fabuła filmu skupia się na losach Laury, trzydziestoletniej kobiety, która po latach postanawia powrócić do miejsca swojego dzieciństwa – opuszczonego sierocińca nad brzegiem morza. Wraz z mężem Carlosem oraz siedmioletnim, wyadoptowanym synem Simónem planuje odnowić posiadłość i stworzyć w niej kameralny ośrodek dla dzieci niepełnosprawnych. Spokój rodziny zostaje jednak zaburzony, gdy chorowity Simón zaczyna opowiadać o swoich nowych, niewidzialnych przyjaciołach. Chłopiec uczestniczy z nimi w tajemniczych grach i rysuje niepokojące postaci, w tym zamaskowane dziecko o imieniu Tomás. Podczas przyjęcia inaugurującego działalność ośrodka Simón znika bez śladu. Rozpaczliwe poszukiwania prowadzą Laurę na skraj obsesji i zmuszają ją do konfrontacji z ponurą historią dawnego przytułku. Pod względem realizacyjnym "Sierociniec" zachwyca precyzją wykonania i wyczuciem klimatu. J.A. Bayona unika powtarzalnych schematów kina grozy opartych na tanich efektach zaskoczenia. Zamiast tego buduje powoli gęstniejące napięcie za pomocą dusznej atmosfery, ciszy i sugestywnej przestrzeni majestatycznej, staroświeckiej rezydencji. Zdjęcia autorstwa Óscara Faury operują chłodną, stonowaną paletą barw oraz subtelną grą światła i cienia, co doskonale oddaje izolację i samotność głównej bohaterki. Niezwykle istotną rolę odgrywa również bogata, symfoniczna muzyka Fernando Velázqueza, która pięknie podkreśla tragizm historii i nierozerwalną więź łączącą matkę z dzieckiem. Sercem i siłą napędową filmu jest wybitna rola Belén Ruedy, która niosąc na swoich barkach całą fabułę, stworzyła poruszający portret kobiety zmagającej się z traumą, bezsilnością i bezgraniczną miłością matczyną. "Sierociniec" po premierze na Festiwalu w Cannes spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem i otrzymał wielominutowe owacje na stojąco. Film odniósł olbrzymi sukces komercyjny w Hiszpanii i za granicą, zdobywając aż siedem statuetek Goya. Dziś uznawany jest za klasykę nowożytnego horroru, dowodząc, że strach w kinie najwyższej próby najmocniej rezonuje wtedy, gdy wyrasta z prawdziwych emocji i ludzkiego cierpienia.