Sierociniec

Opis filmu „Sierociniec"

Laura spędziła dzieciństwo dorastając w sierocińcu, otoczona troskliwą opieką wychowawców i przyjaźnią dzieci, które były dla niej niczym bracia i siostry. Teraz, jako trzydziestoletnia kobieta, wraca w "rodzinne" strony wraz z mężem Carlosem i siedmioletnim synkiem, Simonem. Jej marzeniem jest ponowne otwarcie porzuconego przytułku i stworzenie ośrodka dla dzieci niepełnosprawnych.

"Sierociniec" (oryg. El orfanato) z 2007 roku w reżyserii J.A. Bayony to jeden z najważniejszych i najbardziej utytułowanych hiszpańskich horrorów XXI wieku. Debiutujący wówczas w pełnym metrażu Bayona stworzył dzieło niezwykle dojrzałe, które zdobyło ogromne uznanie zarówno u krytyków, jak i u widzów na całym świecie. Nad produkcją czuwał jako producent wykonawczy słynny meksykański reżyser Guillermo del Toro, co niewątpliwie pomogło w nadaniu projektowi odpowiedniego rozmachu i poetyckiej wrażliwości. Film idealnie wpisuje się w nurt współczesnego kina grozy, łącząc elementy klasycznego dreszczowca o nawiedzonym domu z poruszającym, psychologicznym dramatem rodzinnym. Fabuła filmu skupia się na losach Laury, trzydziestoletniej kobiety, która po latach postanawia powrócić do miejsca swojego dzieciństwa – opuszczonego sierocińca nad brzegiem morza. Wraz z mężem Carlosem oraz siedmioletnim, wyadoptowanym synem Simónem planuje odnowić posiadłość i stworzyć w niej kameralny ośrodek dla dzieci niepełnosprawnych. Spokój rodziny zostaje jednak zaburzony, gdy chorowity Simón zaczyna opowiadać o swoich nowych, niewidzialnych przyjaciołach. Chłopiec uczestniczy z nimi w tajemniczych grach i rysuje niepokojące postaci, w tym zamaskowane dziecko o imieniu Tomás. Podczas przyjęcia inaugurującego działalność ośrodka Simón znika bez śladu. Rozpaczliwe poszukiwania prowadzą Laurę na skraj obsesji i zmuszają ją do konfrontacji z ponurą historią dawnego przytułku. Pod względem realizacyjnym "Sierociniec" zachwyca precyzją wykonania i wyczuciem klimatu. J.A. Bayona unika powtarzalnych schematów kina grozy opartych na tanich efektach zaskoczenia. Zamiast tego buduje powoli gęstniejące napięcie za pomocą dusznej atmosfery, ciszy i sugestywnej przestrzeni majestatycznej, staroświeckiej rezydencji. Zdjęcia autorstwa Óscara Faury operują chłodną, stonowaną paletą barw oraz subtelną grą światła i cienia, co doskonale oddaje izolację i samotność głównej bohaterki. Niezwykle istotną rolę odgrywa również bogata, symfoniczna muzyka Fernando Velázqueza, która pięknie podkreśla tragizm historii i nierozerwalną więź łączącą matkę z dzieckiem. Sercem i siłą napędową filmu jest wybitna rola Belén Ruedy, która niosąc na swoich barkach całą fabułę, stworzyła poruszający portret kobiety zmagającej się z traumą, bezsilnością i bezgraniczną miłością matczyną. "Sierociniec" po premierze na Festiwalu w Cannes spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem i otrzymał wielominutowe owacje na stojąco. Film odniósł olbrzymi sukces komercyjny w Hiszpanii i za granicą, zdobywając aż siedem statuetek Goya. Dziś uznawany jest za klasykę nowożytnego horroru, dowodząc, że strach w kinie najwyższej próby najmocniej rezonuje wtedy, gdy wyrasta z prawdziwych emocji i ludzkiego cierpienia.