Emilian Kamiński

Biografia

Kim jest Emilian Kamiński?

Emilian Kazimierz Kamiński (ur. 10 lipca 1952 w Warszawie, zm. 26 grudnia 2022) – polski aktor i reżyser teatralny, filmowy, musicalowy i dubbingowy, wokalista i pisarz. Założyciel Fundacji Atut i Teatru Kamienica. Był starszym bratem aktorki Doroty Kamińskiej oraz mężem aktorki Justyny Sieńczyłło.

Był absolwentem Technikum Ekonomicznego nr 8 w Warszawie. Po ukończeniu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Warszawie w 1975 zadebiutował w pierwszym spektaklu Teatru na Woli "Pierwszy dzień wolności" Kruczkowskiego w reż. Tadeusza Łomnickiego. Jednym z jego największych osiągnięć była rola w spektaklu prozy Edwarda Stachury "Się" w małej salce Teatru Na Rozdrożu w Warszawie.

Na dużym ekranie zadebiutował w filmie Jana Łomnickiego "Akcja pod Arsenałem" (1977) jako jeden z młodziutkich uczestników ruchu oporu. Dużą, ciekawszą kreację niestałego w uczuciach Roberta zagrał w obrazie "Tango ptaka" (1980).

W stanie wojennym prowadził firmę budowlaną.

W latach 1977–1983 związany był z Teatrem Narodowym, gdzie grał w sztukach reżyserowanych przez Adama Hanuszkiewicza: "Mąż i żona" (1977) Aleksandra Fredry, "Sen srebrny Salomei" (1977-78) Juliusza Słowackiego, "Dziady" (1978-79) Adama Mickiewicza, "Treny" (1979) Jana Kochanowskiego, "Bracia Karamazow" (1979-80) Fiodora Dostojewskiego, "... i Dekameron" (1980) Giovanniego Boccaccio, "Samuel Zborowski" (1981) Juliusza Słowackiego, "Śpiewnik domowy" (1982-83) Stanisława Moniuszki i "Komedia pasterska" (1982-83) Jana Andrzeja Morsztyna.

Sympatię widzów przyniosła mu rola Jerzego, pełnego fantazji malarza w kinowej i telewizyjnej ekranizacji powieści Kornela Makuszyńskiego "Szaleństwa panny Ewy" (1985).

W latach 1983–2000 związał się z Teatrem Ateneum, gdzie zadebiutował jako reżyser przedstawieniem o szaleństwie dyskotekowej muzyki "Słodkie Miasto" (1983), był współtwórcą wraz z Wojciechem Młynarskim spektaklu "Brel" (1985). Widzowie teatralni oglądali go m.in. w głośnych inscenizacjach Adama Hanuszkiewicza: "Cyd" (1985) Morsztyna i Pierre’a Corneille, "Maria i Woyzeck" (1985-86) według Georga Büchnera.

Występował także w teatrach warszawskich: Komedia (1989, 2002), Rozmaitości (1990), Powszechnym im. Zygmunta Hübnera, gdzie odniósł sukces jako Janosik-Swój w przedstawieniu Ernesta Brylla "Na szkle malowane" (1993) w reżyserii Krystyny Jandy oraz zagrał w swojej autorskiej sztuce "Romans" (1996) w reżyserii Roberta Glińskiego, Muzycznym 'Roma' (1999), Studio Buffo jako pan Capuleti w musicalu Janusza Józefowicza "Romeo i Julia" (2004) oraz Rampa na Targówku (2006). W 1997 powrócił na stałe do Teatru Narodowego.

Źródło danych biograficznych: TMDB