Barwy

Opis filmu „Barwy"

Bob Hodges jest doświadczonym oficerem policji z Los Angeles. Stara się sumiennie wypełniać obowiązki, nawet wtedy, kiedy czasem musi nagiąć albo złamać prawo. Pragnie powrócić na ulicę i rozpracować gangi ze slumsów. Takie właśnie otrzymuje zadanie. Do pomocy dostaje młodego, naiwnego, ale niesłychanie pewnego siebie gliniarza Danny'ego McGavina. Policjanci wnikają w środowisko gangów, rozpracowują struktury, na których opierają się relacje przestępców i docierają do źródeł konfliktu grupy "Niebieskich" z "Czerwonymi".

Pod koniec lat 80. XX wieku powracający do reżyserskiej formy Dennis Hopper postanowił przyjrzeć się realistycznemu i bezwzględnemu problemowi wojen gangów w Los Angeles. Film „Barwy” (1988) stał się jednym z pierwszych hollywoodzkich obrazów, które tak bezpośrednio i bezczelnie zaprezentowały bezkompromisową rzeczywistość konfliktów ulicznych pomiędzy ugrupowaniami Crips i Bloods. Hopper zrezygnował z przerysowanej, sensacyjnej konwencji na rzecz niemal dokumentalnego zacięcia, co przyniosło filmowi wyrazisty, naturalistyczny i niezwykle surowy ton. Fabuła skupia się na dwóch funkcjonariuszach policji z Los Angeles pracujących w specjalnej jednostce zajmującej się zwalczaniem przestępczości zorganizowanej (CRASH). Bob Hodges (w tej roli Robert Duvall) to doświadczony, opanowany weteran, który wierzy w dyplomację, budowanie relacji z lokalną społecznością i zachowanie pragmatycznego spokoju. Jego nowym partnerem zostaje Danny McGavin (zagrany przez Seana Penna), młody, porywczy i niezwykle pewny siebie policjant, dla którego liczy się przede wszystkim natychmiastowa demonstracja siły i agresywna dominacja. Wspólnie patrolują niebezpieczne dzielnice East Los Angeles i South Central, gdzie eskaluje krwawy konflikt pomiędzy noszącymi niebieskie chusty Cripsami a ubranymi na czerwono Bloodsami. Reżyseria Hoppera stawia na autentyzm i bliskość bohaterów. Zdjęcia Haskella Wexlera – wybitnego operatora filmowego – świetnie oddają duszny, chropowaty klimat kalifornijskich slumsów, łącząc naturalne oświetlenie z dynamicznym filmowaniem z ręki podczas policyjnych pościgów i nalotów. Aktorski duet Duvall-Penn tworzy niezwykle przekonującą ekranową chemię, w której zderzają się dwa odmienne pokolenia i diametralnie różne filozofie służby. Niezwykle istotnym elementem dzieła jest również ścieżka dźwiękowa. Ilustrację instrumentalną skomponował legendarny jazzman Herbie Hancock, natomiast tłem dla wydarzeń stała się rodząca się wówczas kultura hip-hopowa, na czele z ikonicznym utworem tytułowym wykonanym przez Ice-T. W momencie premiery „Barwy” wywołały spore kontrowersje. Część krytyków oraz działaczy społecznych obawiała się, że film może podsycać przemoc na ulicach lub wręcz gloryfikować przestępczość. Mimo to obraz okazał się sukcesem frekwencyjnym i zyskał uznanie za odważne, wyzbyte hollywoodzkiego lukru pokazanie bezsilności stróżów prawa w starciu z bezmyślnym cyklem zemsty. Dziś „Barwy” uważane są za klasykę kina kryminalnego lat 80. oraz ważny punkt odniesienia dla późniejszych produkcji traktujących o realiach ulicznych w Los Angeles.