Bernard i Bianka w krainie kangurów

Opis filmu „Bernard i Bianka w krainie kangurów"

Kiedy Bernard i Bianka otrzymują rozpaczliwe wezwanie o pomoc z samego środka australijskiego buszu, niewiele myśląc wskakują na grzbiet swego przyjaciela - wielkiego ptaka o imieniu Wilbur i ruszają na ratunek. Razem z wesołą grupą miejscowych rozrabiaków, wśród których jest też Jake - przemiły kangurek - pomagają małemu chłopcu uratować wielkiego orła z łap bezwzględnych kłusowników. Niebezpieczeństwo grozi im na każdym kroku, mimo to Bernard nie przepuszcza okazji, aby wyznać Biance swoją miłość.

„Bernard i Bianka w krainie kangurów” (oryg. The Rescuers Down Under) z 1990 roku w reżyserii Hendela Butoya i Mike'a Gabriela to wyjątkowa pozycja w historii Walt Disney Animation Studios. Zrealizowany jako 29. pełnometrażowy film w oficjalnym kanonie studia, przeszedł do historii jako pierwsza w historii kinowa kontynuacja klasycznej animacji Disneya, nawiązująca do popularnego hitu „Bernard i Bianka” z 1977 roku. Powstały w okresie tzw. Renesansu Disneya, projekt przeniósł widzów z klimatycznego Nowego Jorku i bagien Nowego Orleanu wprost na bezkresne, gorące pustkowia australijskiego buszu. Fabuła skupia się na historii małego chłopca o imieniu Cody, który zaprzyjaźnia się z majestatyczną, wielką orlicą Marahute. Kiedy chłopiec wpada w pułapkę bezwzględnego kłusownika Percivala C. McLeacha, chcącego za wszelką cenę schwytać rzadkiego ptaka, chłopak potrzebuje natychmiastowej pomocy. Sygnał o niebezpieczeństwie dociera do Międzynarodowej Agencji Ratunkowej w Nowym Jorku. Do akcji ponowne ruszają niezawodne myszy: elegancka Bianka oraz ostrożny, lecz niezwykle odważny Bernard. Aby dotrzeć na drugi koniec świata, korzystają z usług zwariowanego albatrosa Wilbura. Na miejscu dołącza do nich pewny siebie kangurek Jake, a stawka misji rośnie z każdą minutą, zwłaszcza że Bernard bezszkutecznie szuka odpowiedniego momentu, by oświadczyć się swojej ukochanej. Pod względem wizualnym i technicznym film stanowił absolutny przełom. Była to pierwsza w pełni cyfrowo opracowana produkcja Disneya z wykorzystaniem pionierskiego systemu CAPS (Computer Animation Production System). Technologia ta pozwoliła na całkowite rezygnowanie z tradycyjnego, ręcznego malowania folii animacyjnych i otworzyła możliwość tworzenia dynamicznych ujęć z trójwymiarową głębią. Zachwycające sceny lotu Cody'ego na grzbiecie Marahute nad australijskimi wąwozami do dziś stanowią popis kunsztu animatorów. Zamiast piosenek śpiewanych przez bohaterów, twórcy postawili na potężną, symfoniczną ścieżkę dźwiękową skomponowaną przez Bruce'a Broughtona, która idealnie oddaje widowiskowy charakter przygody. Wizjonerskie podejście twórców przyniosło filmowi znakomite recenzje ze strony krytyków, którzy chwalili niesamowite tempo akcji, dopracowane efekty wizualne oraz znakomity dubbing (w tym rolę Johna Candy'ego jako Wilbura oraz George'a C. Scotta jako złowrogiego McLeacha). Choć w momencie premiery film musiał rywalizować w kinach z ogromnymi hitami tamtego sezonu, z biegiem lat zyskał status zasłużonego klasyka i jednego z najbardziej efektownych dzieł tradycyjnej animacji 2D.