Charlotte et Véronique, ou Tous les garçons s'appellent Patrick

Opis filmu „Charlotte et Véronique, ou Tous les garçons s'appellent Patrick"

Krótkometrażowy film „Charlotte et Véronique, ou Tous les garçons s'appellent Patrick” z 1959 roku (znany również pod krótszym tytułem „Tous les garçons s'appellent Patrick”) to jedno z najwcześniejszych i najbardziej uroczych dzieł Jean-Luca Godarda. Powstały tuż przed przełomowym „Do utraty tchu” obraz stanowi unikalne świadectwo narodzin Francuskiej Nowej Fali. Wyjątkowość tego projektu wynika również z faktu, że scenariusz napisał inny wybitny przedstawiciel tego nurtu, Éric Rohmer. Połączenie wrażliwości i lekkości dialogów Rohmera z dynamiczną i innowacyjną reżyserią Godarda dało efekt w postaci bezpretensjonalnej miniatury filmowej o miłosnych perypetiach młodych paryżan. Fabuła skupia się na dwóch współlokatorkach, Charlotte i Véronique, które dzielą mieszkanie w Paryżu. Pewnego dnia obie dziewczyny opowiadają sobie nawzajem o nowo poznanym, niezwykle szarmanckim i przystojnym młodzieńcu imieniem Patrick. Widz szybko orientuje się w komizmie sytuacji: Patrick, uwodziciel z paryskich ulic, podrywa obie przyjaciółki niezależnie od siebie, używając dokładnie tych samych wypróbowanych tekstów i gestów. Sytuacja zmierza do nieuniknionego, pełnego lekkiej ironii finału, gdy dziewczyny zaczynają dostrzegać prawdziwą naturę swojego idealnego zalotnika. Pod względem stylistycznym film idealnie wpisuje się w ducha Nowej Fali, odrzucając sztuczność tradycyjnego kina studyjnego. Zdjęcia w reżyserii Michela Latouche’a realizowano bezpośrednio w plenerach Paryża, m.in. w urokliwym Ogrodzie Luksemburskim oraz na ulicach Dzielnicy Łacińskiej. Kamera swobodnie podąża za bohaterami, chwytając autentyczny klimat stolicy Francji z końca lat 50. Naturalne światło oraz swobodny montaż nadają całości świeżość i dokumentalny wręcz charakter, co stało się znakiem rozpoznawczym nadchodzącej rewolucji estetycznej. Wielkim atutem filmu jest obsada aktorska. W postać bezczelnego uwodziciela Patricka wcielił się Jean-Claude Brialy, który idealnie oddał młodzieńczy urok i cynizm swojej postaci. W rolach głównych bohaterek wystąpiły Anne Colette jako Charlotte oraz Nicole Berger jako Véronique. Ich kreacje pełne są wdzięku, naturalności i swobody, doskonale oddając ducha ówczesnej paryskiej młodzieży. Relacja między dziewczynami, oparta na bliskości i drobnej rywalizacji, stanowi serce tej krótkiej opowieści. Niezależnie od skromnego formatu, „Charlotte et Véronique” zajmuje ważne miejsce w historii kina. Film ukazuje zalążki autorskich stylów zarówno Godarda, jak i Rohmera – od rohmeryjskiej obserwacji obyczajowej i kunsztownych dialogów, po godardowską niezależność realizacyjną. Dzieło to pozostaje lekkim, dowcipnym i niezwykle stylowym portretem młodości, który po latach wciąż zachwyca bezpretensjonalnością.