Człowiek, który się nieprawdopodobnie zmniejsza

Opis filmu „Człowiek, który się nieprawdopodobnie zmniejsza"

Po zetknięciu z radioaktywną mgłą Scott Carey zaczyna się stopniowo zmniejszać.

Premiera filmu „Człowiek, który się nieprawdopodobnie zmniejsza” odbyła się w 1957 roku, w złotej erze amerykańskiego kina fantastycznonaukowego. Wyreżyserowany przez Jacka Arnolda obraz powstał na podstawie powieści Richarda Mathesona, który sam podjął się napisania scenariusza. W czasach, gdy amerykańskie sci-fi zdominowane było przez inwazje obcych i potwory powstałe w wyniku prób nuklearnych, dzieło Arnolda wyróżniało się niezwykle dojrzałym, psychologicznym podejściem do tematu ludzkiej egzystencji w obliczu nieuniknionej katastrofy. Główny bohater, Scott Carey (w tej roli Grant Williams), podczas wypoczynku na łodzi zostaje wystawiony na działanie tajemniczej, radioaktywnej mgły. Kilka miesięcy później odkrywa ze przerażeniem, że jego ubrania stają się za duże, a on sam traci na wzroście i wadze. Z czasem okazuje się, że proces zmniejszania jest ciągły i nieodwracalny. Film śledzi tragiczny proces utraty dominującej pozycji w społeczeństwie, narastającą frustrację oraz ostateczną walkę o przetrwanie, gdy domowe otoczenie staje się dla skurczonego Scotta śmiertelną pułapką. Jego dotychczasowi sprzymierzeńcy – jak domowy kot czy zwykły pająk z piwnicy – zamieniają się w przerażające drapieżniki. Jack Arnold stworzył obraz, który znakomicie łączy elementy fantastyki naukowej, kina przygodowego oraz klaustrofobicznego horroru. Ogromnym atutem produkcji są nowatorskie jak na tamte czasy efekty specjalne. Zbudowano gigantyczne meble i przedmioty codziennego użytku – ogromną igłę, nożyczki czy pudełko zapałek – co pozwoliło przekonująco oddać perspektywę miniaturowego bohatera. Kreacja Granta Williamsa przekonująco oddaje ewolucję Scotta: od zdezorientowanego i rozgoryczonego męża po zdeterminowanego walczaka o własne życie. Znakomicie dopełnia to mroczna i duszna atmosfera potęgowana przez zdjęcia oraz dramatyczną ilustrację muzyczną. „Człowiek, który się nieprawdopodobnie zmniejsza” odniósł duży sukces artystyczny i komercyjny, stając się jednym z najważniejszych klasyków w historii kina science-fiction. W przeciwieństwie do wielu współczesnych mu produkcji niskobudżetowych, film przetrwał próbę czasu dzięki głębokiej refleksji nad miejscem człowieka we wszechświecie. W 2009 roku został włączony do Narodowego Rejestru Filmowego Biblioteki Kongresu Stanów Zjednoczonych jako dzieło znaczące dla amerykańskiego dziedzictwa kulturowego.