Goyo

Opis filmu „Goyo"

Autystyczny przewodnik muzealny kieruje się w życiu jasno określonymi zasadami – aż zakochuje się w swojej współpracownicy i musi poradzić sobie z falą nowych emocji.

„Goyo” (2024) w reżyserii argentyńskiego twórcy Marcosa Carnevale to ujmujący komediodramat romantyczny, który w sposób wrażliwy i pozbawiony protekcjonalności przygląda się tematowi neuroróżnorodności oraz dojrzałej miłości. Głównym bohaterem opowieści jest Goyo (w tej roli wyśmienity Nicolás Furtado), młodzieńczy, charyzmatyczny mężczyzna w spektrum autyzmu, który odnajduje poczucie bezpieczeństwa i cel w uporządkowanym świecie sztuki. Pracując jako przewodnik w prestiżowym Narodowym Muzeum Sztuk Pięknych (Museo Nacional de Bellas Artes) w Buenos Aires, potrafi z niezwykłą pasją i dbałością o detale opowiadać zwiedzającym o arcydziełach malarstwa, ze szczególnym uwzględnieniem twórczości Vincenta van Gogha. Jego rutynowe, skrupulatnie zaplanowane życie ulega jednak całkowitemu przewartościowaniu, gdy w muzeum pojawia się nowa pracownica ochrony – Eva (Nancy Dupláa). Eva jest kobietą doświadczoną przez życie, zmagającą się z traumami trudnego związku, kryzysem małżeńskim i ciężarem codziennych obowiązków. Mimo znacznych różnic wieku, doświadczeń oraz sposobu postrzegania świata, między tą dwójką rodzi się niezwykła, szczera więź. Uczucie, które pojawia się niespodziewanie, zmusza Goyo do wyjścia z bezpiecznej strefy komfortu i stawienia czoła nowym, skomplikowanym emocjom, których dotąd nie potrafił nazwać ani skatalogować. Z kolei dla Evy spotkanie z nieskazitelnie szczerym i pozbawionym cynizmu mężczyzną staje się szansą na odzyskanie wiary w siebie i ponowne otwarcie serca. Carnevale z wyczuciem balansuje między lekkim humorem a poruszającym dramatem, ukazując, jak miłość potrafi burzyć bariery i stereotypy. Pod względem realizacyjnym film wyróżnia się subtelną reżyserią oraz znakomicie dobraną obsadą. Nicolás Furtado kreuje postać tytułową z dużą dozą empatii i szacunku, unikając tanich przerysowań czy karykaturalności, co jest efektem szczegółowych przygotowań i konsultacji ze specjalistami do spraw neuroróżnorodności. Nancy Dupláa wnosi do roli Evy autentyzm oraz pełną gamy emocji dojrzałość. Na drugim planie błyszczą doświadczeni aktorzy, tacy jak Soledad Villamil, Pablo Rago oraz Cecilia Roth, tworzący portret nadopiekuńczej, ale zarazem głęboko kochającej rodziny głównego bohatera. Zdjęcia sprawnie wykorzystują malarskie przestrzenie muzeum oraz urokliwe zakątki stolicy Argentyny, łącząc ciepłą paletę barw z estetyką nawiązującą do obrazów impresjonistów i postimpresjonistów. Film Marcosa Carnevale wpisuje się w nurt kina inkluzywnego, które stawia na humanistyczne przesłanie i przełamywanie tabu wokół relacji uczuciowych osób w spektrum autyzmu. „Goyo” zachwyca bezpretensjonalną historią o poszukiwaniu własnej niezależności, przełamywaniu lęków i odwadze potrzebnej do tego, by pozwolić sobie na miłość. To ciepła, podnosząca na duchu produkcja, która przypomina, że każdy człowiek – bez względu na neurologiczne uwarunkowania czy życiowe potknięcia – ma prawo do szczęścia, akceptacji i autentycznych wzruszeń.