Klub 54

Opis filmu „Klub 54"

Pod koniec lat siedemdziesiątych klub 54 był najpopularniejszym i najbardziej ekskluzywnym nocnym klubem w USA. To tutaj bawiły się największe gwiazdy ówczesnej popkultury (m.in. Farrah Fawcett, Truman Capote i Andy Warhol, a nawet dzisiejszy laureat dwóch Oscarów Kevin Spacey, który przyznał w jednym z wywiadów, że wchodził tam "na krzywy ryj" udając różne sławy), a conocne, suto zaprawione narkotykami i seksem szalone imprezy przeszły już do historii. W filmie debiutanta Marka Christophera (również autora scenariusza), oglądamy ostatnie miesiące "z życia lokalu" oczami młodego Shene'a O'Shea (przystojny Ryan Phillippe, znany ze "Szkoły uwodzenia"), który najpierw zostaje kelnerem, a potem, stopniowo pnie się coraz wyżej w hierarchii pracowników...

Pod koniec lat 70. nowojorski klub Studio 54 był absolutnym centrum światowego życia imprezowego – miejscem, gdzie miksowały się sztuka, moda, muzyka disco oraz nieskrępowana wolność obyczajowa. W filmie "Klub 54" z 1998 roku reżyser i scenarzysta Mark Christopher podjął próbę uchwycenia tego unikalnego fenomenu kulturowego. Obraz przedstawia zmierzch legendarnego lokalu z perspektywy prowincjonalnego chłopaka z New Jersey, który trafia do wnętrza tego błyszczącego, lecz bezwzględnego świata. Jest to poruszająca opowieść o ambicji, naiwności oraz cenie, jaką płaci się za przekroczenie wrót do ekskluzywnej elity. Głównym bohaterem jest młody, przystojny Shane O’Shea (Ryan Phillippe), który zmęczony szarością życia w rodzinnym mieście marzy o dołączeniu do bywalców kultowego miejsca. Dzięki swojemu atrakcyjnemu wyglądowi udaje mu się przejść rygorystyczną selekcję prowadzoną przez charyzmatycznego współwłaściciela klubu, Steve'a Rubella (w tej roli znakomity Mike Myers). Shane rozpoczyna pracę jako barman, powoli zdobywając pozycję w klubowej hierarchii i stając się jedną z twarzy lokalu. Wkrótce zaprzyjaźnia się z małżeństwem – początkującą piosenkarką Anitą (Salma Hayek) oraz jej mężem Gregiem (Breckin Meyer). W miarę jak Shane zachłystuje się sławą, pieniędzmi i łatwym dostępem do używek, rośnie również ryzyko, że straci to, co w życiu naprawdę cenne. Pod względem wizualnym film znakomicie oddaje estetykę ery disco. Zdjęcia tworzą pełną dynamiki i zmysłowości atmosferę, w której jaskrawe neony i błysk cekinów mieszają się z dymem oraz mrokiem klubowych zakamarków. Ścieżka dźwiękowa wypełniona jest klasycznymi przebojami tamtej epoki, stanowiąc rytmiczne tło dla burzliwych losów bohaterów. Na uwagę zasługują kreacje aktorskie – w szczególności Mike Myers, który zaskoczył krytyków, tworząc wielowymiarowy i niepokojący portret Steve'a Rubella, łączący hedonizm z tragiczną samotnością. Ryan Phillippe dobrze oddał ewolucję swojego bohatera od niewinnego chłopca do zepsutej gwiazdy nocnego życia. Historia powstania filmu jest niezwykle burzliwa. Oryginalna wersja reżyserska została przed premiarą mocno okrojona przez studio Miramax ze względu na odważne wątki biseksualne i mroczniejszy ton opowieści. Dokonano dokrętek i przemontowano materiał, tworząc bardziej tradycyjny hollywoodzki dramat, co spotkało się z chłodnym przyjęciem kinomanów. Dopiero po latach, w 2015 roku, zaprezentowano pełną wersję reżyserską ("54: The Director's Cut"), która przywróciła pierwotną wizję Marka Christophera i zyskała uznanie krytyków. Dziś film stanowi fascynujący portret epoki oraz świadectwo potęgi i upadku jednego z najważniejszych miejsc w historii popkultury.