Lei mi parla ancora

Opis filmu „Lei mi parla ancora"

„Lei mi parla ancora” (2021) w reżyserii cenionego włoskiego mistrza Pupi Avatiego to wzruszający dramat obyczajowy oparty na autobiograficznej powieści Giuseppe Sgarbiego. Film powstał jako intymne studium miłości, pamięci i przemijania, czerpiąc z prawdziwych losów rodziców znanego krytyka sztuki Vittorio Sgarbiego oraz wydawczyni Elisabetty Sgarbi. Avati po raz kolejny powraca w nim do nostalgicznych motywów i włoskiej prowincji, budując opowieść niezwykle subtelną, czułą i pełną humanistycznego ciepła. Głównym bohaterem jest sędziwy Nino (w tej roli wybitny Renato Pozzetto), który po 65 latach wspólnego życia traci ukochaną żonę Rinę (Stefania Sandrelli). Mężczyzna nie potrafi pogodzić się ze stratą i głęboko wierzy, że zmarła małżonka wciąż z nim rozmawia. Aby pomóc ojcu przepracować żałobę oraz uwiecznić niezwykłe uczucie łączące rodziców, ich córka zatrudnia spłukanego pisarza Amicangelo (Fabrizio Gifuni). Młodszy mężczyzna ma spisać wspomnienia Nina i stworzyć z nich książkę. Początkowa niechęć i dystans między nostalgicznym staruszkiem a cynicznym ghostwriterem stopniowo ustępują miejsca głębokiej relacji i wzajemnemu zrozumieniu, gdy Nino powraca we wspomnieniach do czasów swojej młodości. Pupi Avati prowadzi narrację dwutorowo, przeplatając współczesność z retrospekcjami z czasów młodości bohaterów, gdzie w młodsze wcielenia wczuwają się Lino Musella i Isabella Ragonese. Największym zaskoczeniem i siłą filmu jest dramatyczny występ Renato Pozzetto – aktora kojarzonego dotychczas głównie z ról komediowych. Pozzetto tworzy niezwykle stonowaną, poruszającą kreację, w której każdy gest i spojrzenie wyrażają tęsknotę za utraconym światem. Towarzyszący mu Fabrizio Gifuni doskonale balansuje ten emocjonalny ciężar. Wizualnie film zachwyca malarskimi zdjęciami Cesarego Bastellego, utrzymanymi w ciepłych odcieniach, a nastrojowa muzyka Lucio Gregorettiego podkreśla elegijną atmosferę opowieści. Premiera filmu w lutym 2021 roku spotkała się z entuzjastycznym odbiorem krytyków i widzów we Włoszech. Oceniono go jako jedno z najbardziej dojrzałych i osobistych dzieł w późnej twórczości Pupiego Avatiego. „Lei mi parla ancora” to uniwersalna, niezwykle poruszająca medytacja nad nieśmiertelnością miłości, która nie kończy się wraz ze śmiercią, lecz trwa we wspomnieniach i opowiedzianych historiach.