Numer 24

Opis filmu „Numer 24"

U progu II wojny światowej młody Norweg pragnie stawić czoła nazistom, wytyczając tym samym nowy kurs dla swojej przyszłości — i przyszłości swojego kraju.

„Numer 24” (tytuł oryginalny: Nr. 24) w reżyserii Johna Andreasa Andersena to norweski dramat historyczno-wojenny, który skupia się na życiu jednej z najważniejszych postaci w historii XX-wiecznej Norwegii – Gunnara Sønsteby’ego. Znany pod kryptonimem „Kujon” oraz tytułowym „Numerem 24”, Sønsteby stał się liderem norweskiego ruchu oporu (Oslogjengen) podczas niemieckiej okupacji w trakcie II wojny światowej. Obraz Andersena wpisuje się w bogatą tradycję skandynawskiego kina historycznego, starając się połączyć widowiskowe kino akcji z głębokim portretem psychologicznym człowieka postawionego w obliczu ekstremalnych wyborów moralnych. Fabuła filmu prowadzi narrację dwotorowo. Z jednej strony śledzimy losy młodego Gunnara, zwykłego księgowego z Rjukan, który po inwazji Niemiec na Norwegię w 1940 roku postanawia nie podporządkowywać się okupantom i dołącza do podziemia. Dzięki niezwykłej zimnej krwi, elastyczności i umiejętnościom organizacyjnym szybko staje się kluczowym strategiem akcji dywersyjnych w Oslo. Z drugiej strony film ukazuje dojrzałego Sønsteby’ego, który po latach spotyka się z młodym pokoleniem, by rozliczyć się z przeszłością i odpowiedzieć na trudne pytania dotyczące ceny, jaką płaci się za bohaterstwo oraz moralne konsekwencje zabijania w imię wolności. Reżyser John Andreas Andersen wnosi do filmu doskonałe wyczucie dynamiki i napięcia. Zdjęcia sprawnie oddają mroczną, duszną atmosferę okupowanego Oslo, gdzie zagrożenie czyha na każdym kroku, a aliancka dywersja wymaga precyzji i dyskrecji. Na szczególną uwagę zasługuje kreacja Sjura Vatne Breana, który przekonująco ukazuje ewolucję swojego bohatera – od niepozornego młodzieńca po bezwzględnego i skutecznego dowódcę operacji sabotażowych. Z kolei Erik Hivju w roli starszego Sønsteby'ego dodaje opowieści nostalgii oraz refleksyjnego ciężaru. „Numer 24” to nie tylko hołd złożony najbardziej odznaczonemu obywatelowi Norwegii, ale również próba przewartościowania mitu narodowego bohatera. Scenariusz autorstwa cenionego pisarza Erlenda Loe nie unika trudnych tematów, takich jak etyczne dylematy związane z wyrokami na kolaborantach czy niezatarte traumy wojenne. Produkcja stanowi ważny głos w skandynawskiej dyskusji o pamięci historycznej i cenie niepodległości.