Oszukać przeznaczenie 4

Opis filmu „Oszukać przeznaczenie 4"

Nick wybiera się z przyjaciółmi, by obejrzeć wyścigi samochodowe. Podczas spektakularnego widowiska dochodzi do wypadku. Rozpędzony bolid uderza w widownię. Ludzie, którym udało się przeżyć, zostają przygnieceni przez gruzy zniszczonego toru. Gdy Nick zdaje sobie sprawę, że tragiczne zdarzenia miały miejsce tylko w jego głowie - przestraszony wizją ucieka ze stadionu. Wraz z nim wychodzi kilkanaście innych osób. Wkrótce okazuje się, że nie można uciec przed przeznaczeniem.

Czwarta odsłona popularnej franczyzy z gatunku horroru, zapoczątkowanej w 2000 roku, weszła na ekrany kin pod tytułem „Oszukać przeznaczenie 4” (w oryginale „The Final Destination”). Za reżyserię odpowiadał David R. Ellis, twórca uznawany przez fanów cyklu za autora jednej z najbardziej udanych części – „Oszukać przeznaczenie 2”. Film z 2009 roku miał być w założeniu kulminacyjnym zwieńczeniem całej serii, co podkreślał anglojęzyczny tytuł z dodanym przedimkiem „The”. Produkcja wyróżniała się również zastosowaniem nowatorskiej w tamtym okresie technologii trójwymiarowej (3D), co miało nadać makabrycznym scenom wypadków całkowicie nowy wymiar widowiskowości. Fabuła koncentruje się na postaci Nicka O'Bannona (Bobby Campo), który wraz ze swoją dziewczyną Lori oraz przyjaciółmi wybiera się na tor wyścigowy McKinley Speedway. W trakcie emocjonującego widowiska Nick doświadcza przerażającej, niezwykle realistycznej wizji. Widzi, jak niekontrolowany bolid uderza w widownię, wywołując wybuchy, panikę i katastrofalne zawalenie się konstrukcji trybun, w wyniku czego ginie wielu widzów, w tym on sam i jego bliscy. Oprzytomniawszy, przestraszony chłopak wywołuje zamieszanie i skłania grupę osób do opuszczenia toru tuż przed momentem, w którym wizja staje się tragiczną rzeczywistością. Ocaleni nie wiedzą jednak, że nie da się tak łatwo uciec przed śmiercią – przeznaczenie upomina się o nich w kolejności, w jakiej mieli zginąć na torze. Styl reżyserski Davida R. Ellisa opiera się na szybkim tempie akcji, bezkompromisowej brutalności oraz budowaniu napięcia poprzez wykorzystanie przedmiotów codziennego użytku w roli potencjalnych narzędzi zbrodni. Twórca bawi się oczekiwaniami widzów, stosując liczne fałszywe tropy przed właściwą, często szokującą i wyrafinowaną sceną zgonu. Znaczna część uwagi twórców została skierowana na efekt 3D, co przełożyło się na wyraziste, dynamiczne ujęcia z elementami otoczenia najeżdżającymi wprost na obiektyw kamery. Obsada składa się głównie z młodych aktorów, w tym Bobby'ego Campo, Shantel VanSanten, Nicka Zano oraz Mykeltiego Williamsona. Chociaż kreacje aktorskie wpisują się w konwencję kina młodzieżowego, aktorzy sprawnie oddają stan stałego zagrożenia i paranoi towarzyszącej bohaterom. Na uwagę zasługują dynamiczne zdjęcia Glena MacPhersona oraz muzyka komponowana przez Briana Tylera, która potęguje uczucie niepokoju i idealnie komponuje się z pędzącą akcją. Mimo mieszanych ocen ze strony krytyków, którzy wytykali filmowi powtarzalność schematów fabularnych, „Oszukać przeznaczenie 4” odniosło ogromny sukces komercyjny. Produkcja zarobiła ponad 186 milionów dolarów na całym świecie, stając się najbardziej dochodową częścią całego cyklu. Sukces ten udowodnił, że widzowie wciąż łakną brutalnej, pełnej czarnego humoru rozrywki i utorował drogę do powstania kolejnego sequelu.