Papillon. Motylek

Opis filmu „Papillon. Motylek"

Zanim usłyszał wyrok dożywocia, Henri "Papillon" Charrière wiódł pełne przygód i niebezpieczeństw życie drobnego paryskiego złodziejaszka. Teraz, skazany za zbrodnię, której nie popełnił, zrobi wszystko, by odzyskać utraconą wolność. Wraz z osadzonym fałszerzem Louisem Degą planują ucieczkę z Diabelskiej Wyspy - owianej złą sławą kolonii karnej w Gujanie Francuskiej. Nie są pierwszymi, którzy chcą się stamtąd wyrwać. Dotąd jednak nie udało się to nikomu.

Film „Papillon. Motylek” z 2017 roku w reżyserii duńskiego twórcy Michaela Noera to nowa adaptacja bestsellerowej, autobiograficznej powieści Henriego Charrière’a. Książka, opublikowana po raz pierwszy pod koniec lat 60. XX wieku, stała się międzynarodowym fenomenem i doczekała się słynnej ekranizacji z 1973 roku z udziałem Steve’a McQueena oraz Dustina Hoffmana. Wersja z 2017 roku nie stara się jednak wyłącznie kopiować klasyka, lecz stawia na współczesny realizm, surowość oraz głębszą analizę psychologiczną relacji łączącej dwóch skrajnie różnych więźniów osadzonych w piekielnych warunkach francuskiej kolonii karnej. Głównym bohaterem opowieści jest Henri Charrière, nazywany „Papillon” z powodu tatuażu motyla na piersi – drobny paryski złodziej, który zostaje niesłusznie oskarżony o morderstwo i skazany na dożywotnie więzienie. Trafia do złowrogiego obozu karnego w Gujanie Francuskiej, miejsca, z którego nie ma ucieczki, a śmiertelność wśród osadzonych jest przerażająco wysoka. Papillon od pierwszych chwil kieruje się tylko jednym celem: odzyskaniem wolności za wszelką cenę. Aby sfinansować plan ucieczki, nawiązuje układ z Louisem Degą, wątłym, lecz niezwykle bogatym fałszerzem papierów wartościowych. Dega potrzebuje ochrony przed brutalnymi współwięźniami, a Papillon środków finansowych. Z czasem ich czysto pragmatyczny sojusz przeradza się w nierozerwalną więź i prawdziwą przyjaźń. Reżyser Michael Noer oraz operator Hagen Bogdanski kładą ogromny nacisk na brutalną fizyczność i klaustrofobiczny klimat. Zdjęcia realizowane m.in. w Czarnogórze, Serbii i na Malcie przekonująco oddają zarazem bezwzględny, parny klimat tropików oraz chłód nieludzkich cel izolacyjnych. Film nie unika scen okrucieństwa, pokazywania brudu i fizycznego wycieńczenia, co czyni seans bezkompromisowym studium przetrwania. Warstwę muzyczną skomponował David Buckley, subtelnie budując napięcie i podkreślając tragizm sytuacji bohaterów. Siłą napędową produkcji są kreacje aktorskie. Charlie Hunnam wciela się w Papillona z niesamowitym poświęceniem fizycznym, wiarygodnie ukazując degradację ciała i niezłomność ducha bohatera zamkniętego w wieloletniej izolatce. Z kolei Rami Malek jako Louis Dega dostarcza rolę pełną niuansów – jego bohater przechodzi ewolucję od przerażonego intelektualisty do człowieka gotowego do ostatecznych poświęceń. Chemia między aktorami staje się emocjonalnym rdzeniem całego filmu, nadając opowieści ludzki wymiar w świecie pozbawionym jakichkolwiek wartości.