[REC]

Opis filmu „[REC]"

Kolejny po "Labiryncie Fauna" i "Sierocińcu" fenomen hiszpańskiego kina grozy. Uznany za najbardziej nowatorski horror tej dekady i absolutny przełom w historii gatunku. Ekipa lokalnej telewizji towarzyszy brygadzie strażaków w ich nocnym dyżurze. Reportaż ma przybliżyć widzom pracę zawodowców - od zwykłych zadań, aż po chwile ekstremalnego ryzyka. Jednakże już przy pierwszej interwencji sytuacja wymyka się spod kontroli, a to co miało być rutynową procedurą zmienia się w piekło. Ekipa telewizyjna wraz z kilkoma strażakami zostaje uwięziona w budynku, w którym dzieją się niewyjaśnione rzeczy. Bohaterowie muszą stawić czoła czemuś przerażającemu i bezwzględnemu, czego nie potrafią nawet nazwać. Rozpoczyna się, cały czas rejestrowana przez kamerę, walka o przetrwanie.

Rok 2007 okazał się wyjątkowo przełomowy dla hiszpańskiego kina grozy. Obok sukcesów pełnoekranowych dramatów z elementami niesamowitości, to właśnie stworzony przez duet Jaume Balagueró i Paco Plaza „[REC]” zdefiniował na nowo język nowoczesnego horroru. Twórcy postanowili wykorzystać do granic możliwości rosnącą wówczas na popularności konwencję found footage, łącząc dynamikę reportażu telewizyjnego z klaustrofobiczną atmosferą osaczenia. Efektem stało się widowisko wyjątkowo realistyczne, bezwzględne i trzymające w napięciu od pierwszej do ostatniej minuty. Fabuła filmu skupia się na młodej dziennikarce Ángeli Vidal oraz jej kamerzyście Pablo, którzy realizują kolejny odcinek nocnego programu telewizyjnego przedstawiającego pracę lokalnych służb ratunkowych. Dołączają do brygady strażaków z Barcelony, licząc na ekscytujące ujęcia z akcji. Gdy nadchodzi rutynowe zgłoszenie dotyczące starszej kobiety uwięzionej w swoim mieszkaniu, ekipa telewizyjna udaje się na miejsce wraz z ratownikami. Po przybyciu do kamienicy okazuje się jednak, że sprawa wymyka się spod kontroli. Mieszkańców atakuje tajemniczy wirus powodujący skrajną agresję i zachowania przypominające wściekliznę. Służby sanitarne błyskawicznie poddają budynek kwarantannie, uszczelniając wszystkie wyjścia. Uwięzieni wewnątrz bohaterowie stają do nierównej walki o przeżycie, podczas gdy obiektyw kamery rejestruje każdy kolejny akt koszmaru. Strona formalna „[REC]” jest jednym z kluczowych elementów jego sukcesu. Całość sprawia wrażenie nieprzerwanego nagrania z jednej ciągłej rejestracji, co potęguje poczucie uczestnictwa widzów w przedstawianych wydarzeniach. Reżyserzy całkowicie zrezygnowali z pozaekranowej muzyki ilustracyjnej na rzecz audialnego realizmu – ścieżka dźwiękowa składa się wyłącznie ze skondensowanych odgłosów otoczenia, krzyków, uderzeń i panicznego oddechu bohaterów. Mistrzowskie wykorzystanie światła, w tym kultowej już sekwencji z użyciem trybu noktowizyjnego w finale filmu, przeszło do historii jako wzorzec budowania napięcia w przestrzeni pozbawionej widoczności. Nie bez znaczenia pozostaje również aktorstwo. Wcielająca się w główną rolę Manuela Velasco, wykorzystując swoje realne doświadczenie dziennikarskie, stworzyła wyrazistą kreację, w której autentyczna zawodowa rutyna stopniowo ustępuje miejsca czystemu przerażeniu. „[REC]” odniósł wielki sukces frekwencyjny i krytyczny na całym świecie, zdobywając liczne nagrody na festiwalach filmowych oraz zapoczątkowując popularną franczyzę. Film uznawany jest dziś za jedno z najważniejszych osiągnięć europejskiego horroru XXI wieku.