Snowpiercer: Arka przyszłości

Opis filmu „Snowpiercer: Arka przyszłości"

Rok 2031. Świat przegrał walkę z globalnym ociepleniem. Na Ziemi zapanowała wieczna zima, a życie uległo zagładzie. Jedynymi, którzy przetrwali, są pasażerowie Snowpiercera – pędzącego przez śnieżną zamieć pociągu-miasta poruszającego się dookoła globu dzięki rewolucyjnemu silnikowi potrafiącemu generować napędzającą go energię. Wewnątrz pociągu panuje system klasowy. Bogaci pasażerowie luksusowych wagonów żyją na koszt biednej większości. Wystarczy iskra, by doszło do rewolucji.

„Snowpiercer: Arka przyszłości” z 2013 roku w reżyserii Bong Joon-ho to jedno z najciekawszych i najbardziej bezkompromisowych dzieł współczesnego kina fantastycznonaukowego. Film powstał na motywach francuskiej powieści graficznej „Le Transperceneige” autorstwa Jacques’a Loba, Benjamina Legranda i Jean-Marka Rochette’a. Był to międzynarodowy debiut angielskojęzyczny południowokoreańskiego mistrza, który zyskał wsparcie zarówno azjatyckich, jak i zachodnich producentów (w tym słynnego reżysera Park Chan-wooka w roli producenta). Obraz przenosi nas do 2031 roku, w którym katastrofa klimatyczna wywołana nieudaną próbą powstrzymania globalnego ocieplenia doprowadziła do całkowitego zlodowacenia Ziemi. Jedynym schronieniem dla niedobitków ludzkości staje się gigantyczny pociąg Snowpiercer, napędzany wiecznym silnikiem, który bezustannie krąży wokół zamarzniętej planety. Wewnątrz tego pędzącego kolosa odzwierciedlony został jednak bezwzględny porządek społeczny. Na tyłach pociągu, w urągających ludzkiej godności warunkach, egzystuje uciemiężona biedota, pozbawiona praw i karmiona syntetyczną masą. Z kolei w przednich wagonach bogaci pasażerowie opływają w luksusy, pławiąc się w dekadencji. Główny bohater, Curtis (w tej roli Chris Evans), pod wodzą sędziwego Gilliama (John Hurt), staje na czele krwawego buntu. Celem rebeliantów jest przebicie się przez kolejne wagony aż do samej lokomotywy, by przejąć kontrolę nad silnikiem i obalić tyranię twórcy pociągu, Wilforda. Bong Joon-ho mistrzowsko łączy widowiskowe kino akcji z głęboką satyrą społeczną i metaforą walki klas. Reżyser wykorzystuje klaustrofobiczną przestrzeń pociągu do budowania nieustannego napięcia – każdy kolejny wagon to zupełnie inny świat, odmienny wizualnie i stylistycznie, od brudnych chlewów po surrealistyczne ogrody botaniczne, akwaria i kluby nocne. Na szczególną uwagę zasługuje wybitna kreacja Tildy Swinton jako przerysowanej, protekcjonalnej minister Mason, a także Song Kang-ho w roli uzależnionego od specyficznego narkotyku inżyniera Namgoonga, który jako jedyny wie, jak otwierać przejścia między wagonami. Znakomite zdjęcia Hong Kyung-pyo nadają filmowi unikalny, surowy, a zarazem wizjonerski charakter, z kolei dynamiczna muzyka Marco Beltramiego podkreśla dramatyzm starć. Film okazał się gigantycznym sukcesem artystycznym i komercyjnym, stając się jednym z kamieni milowych w karierze koreańskiego reżysera, zapowiadającym jego późniejszy tryumf z „Parasite”. Choć w USA dystrybucja napotkała trudności z powodu konfliktu z producentem Harveyem Weinsteinem (który domagał się skróconej wersji, na co reżyser się nie zgodził), ostatecznie film trafił do kin w pełnej autorskiej wersji i zdobył entuzjastyczne recenzje krytyków na całym świecie. „Snowpiercer” doczekał się statusu dzieła kultowego i ugruntował pozycję Bonga jako jednego z najważniejszych współczesnych twórców filmowych.