Stosunki międzymiastowe

Opis filmu „Stosunki międzymiastowe"

Historia pary, która stara się utrzymać związek na odległość- jedno z partnerów mieszka w Nowym Jorku, drugie w San Francisco. Parze trudno utrzymać więź, mając między sobą tysiące kilometrów. Związek ten wywołuje również dyskusje wśród ich przyjaciół. Jej (Drew Barrymore) doradza siostra (Christina Applegate), zaś jemu (Justin Long) porad udzielają dwaj najlepsi przyjaciele, z których jeden (Jason Sudeikis), jest stanowczo przeciwny takiemu związkowi i doradza koledze, aby porzucił swoją wieloletnią dziewczynę.

Komedia romantyczna „Stosunki międzymiastowe” (org. Going the Distance) z 2010 roku w reżyserii Nanette Burstein to odświeżające spojrzenie na klasyczny gatunek filmów o miłości. Burstein, znana wcześniej z cenionych i nagradzanych filmów dokumentalnych (m.in. nominowanego do Oscara „On the Ropes”), zadebiutowała tą produkcją w świecie pełnometrażowego kina fabularnego. Twórcy postanowili odejść od przesłodzonych i nierealistycznych schematów znanych z tradycyjnych komedii romantycznych, stawiając na bardziej wyrazisty, autentyczny i pełen współczesnego humoru język. Język narracji opiera się na wnikliwej obserwacji ludzkich ułomności oraz realiów relacji budowanych w dobie cyfrowej komunikacji. Główni bohaterowie, Erin (Drew Barrymore) i Garrett (Justin Long), poznają się przypadkowo w nowojorskim barze. Erin odbywa w Nowym Jorku letni staż w gazecie, podczas gdy Garrett leczy rany po nieudanym związku i pracuje w branży muzycznej. To, co miało być jedynie bezzobowiązującym, trwającym sześć tygodni letnim romansem, niespodziewanie przekształca się w głębokie uczucie. Kiedy nadchodzi czas powrotu Erin do San Francisco, gdzie musi dokończyć studia dziennikarskie, para staje przed poważną próbą. Postanawiają spróbować utrzymać relację na odległość, dzieląc swoje życie między dwa odległe o tysiące kilometrów brzegi Ameryki. Szybko okazuje się, że utrzymywanie miłości przez telefon, wiadomości tekstowe oraz rozmowy wideo rodzi szereg komicznych, ale i frustrujących sytuacji. Mierzą się z brakiem fizycznej bliskości, niedomówieniami oraz sceptycyzmem otoczenia. Reżyserka zręcznie wykorzystała swoje dokumentalne doświadczenie, nadając filmowi potoczny i naturalny rytm. Produkcja wyróżnia się bezkompromisowym, często dosadnym humorem i swobodnymi dialogami, co przyniosło jej w USA wysoką kategorię wiekową R. Dużą zaletą filmu jest świetnie dobrana obsada drugoplanowa. Christina Applegate w roli nadopiekuńczej i ciętej siostry Erin oraz Jason Sudeikis i Charlie Day jako cyniczni przyjaciele Garretta dostarczają wielu wyrazistych momentów komediowych. Ważną rolę pełni też oprawa muzyczna – na ścieżce dźwiękowej znalazły się utwory z gatunku indie rocka i alternatywy, a zespół The Boxer Rebellion pojawia się nawet osobiście na ekranie w scenie koncertowej. Zdjęcia Erica Steelberga precyzyjnie budują kontrast pomiędzy klimatycznym Nowym Jorkiem a słonecznym San Francisco. Kluczowym elementem sukcesu filmu jest ekranowa chemia pomiędzy odtwórcami głównych ról. Drew Barrymore i Justin Long stworzyli duet z krvi i kości, którego wyzwania wydają się autentyczne dla każdego, kto kiedykolwiek próbował utrzymać związek na odległość. Choć „Stosunki międzymiastowe” nie pobiły rekordów frekwencyjnych w kinach, zdobyły sympatię widzów za odwagę w przełamywaniu konwencji i szczerze przedstawione trudy współczesnego randkowania.