Szczęśliwa miłość

Opis filmu „Szczęśliwa miłość"

„Szczęśliwa miłość” (Love Happy) z 1949 roku to trzynasty i zarazem ostatni wspólny film fabularny legendarnego zespołu komediowego braci Marx. Wyreżyserowany przez Davida Millera obraz łączy klasyczny slapstick oraz komedię omyłek z elementami musicalu. Co ciekawe, produkcja pierwotnie wcale nie miała być dziełem braci – Harpo Marx planował wystąpić w niej samodzielnie, jednak inwestorzy wymusili zaangażowanie Chico i Groucho, aby zagwarantować projektowi finansowanie. W efekcie powstało widowisko, które stanowi nostalgiczne pożegnanie słynnego komediowego tria ze srebrnym ekranem. Fabuła filmu koncentruje się wokół losów ubogiego zespołu teatralnego, który pod wodzą Hankiewicza (Chico Marx) próbuje wystawić nową rewię musicalową. Bezinteresowną pomocą służy im niemowa Harpo, który trudni się drobnymi kradzieżami żywności dla głodujących aktorów. Sytuacja skomplikuje się diametralnie, gdy Harpo przypadkowo wchodzi w posiadanie puszki sardynek. Nie wie jednak, że wewnątrz ukryte są bezcenne diamenty Romanowów, poszukiwane przez bezwzględną hrabinę Egelichi oraz jej pomocników. Całość historii z właściwym sobie dystansem relacjonuje prywatny detektyw Sam Grunion (Groucho Marx), depczący przestępcom po piętach. Pod względem stylistycznym produkcja pozostaje wierna tradycji absurdalnego humoru, z jakiego zasłynęli bracia Marx. W filmie nie brakuje scen mimicznych Harpo, popisu wirtuozerii pianistycznej Chico oraz brawurowych monologów Groucho, choć ten ostatni pojawia się głównie w roli narratora i ma stosunkowo niewiele wspólnych scen z pozostałymi braćmi. Warstwę muzyczną opracowała kompozytorka Ann Ronell, tworząc wpadające w ucho piosenki, które komponują się z scenicznym tłem opowieści. Finałowy pościg po dachach budynków wyróżnia się dynamicznym montażem i pomysłowością realizacyjną. Chociaż „Szczęśliwa miłość” nie zdobyła tak wielkiego uznania krytyków jak wcześniejsze arcydzieła grupy (takie jak „Noc w operze”), do historii kina przeszła z jeszcze jednego powodu. To właśnie w tym filmie jedną ze swoich pierwszych zauważalnych ról epizodycznych zagrała początkująca wówczas Marilyn Monroe, wcielając się w postać pięknej klientki biura detektywistycznego Gruniona. Dziś film jest ceniony przede wszystkim przez miłośników klasycznego Hollywood jako historyczne zwieńczenie kariery braci Marx.