Szybki i wściekło-włochaty

Opis filmu „Szybki i wściekło-włochaty"

Głodny kojot próbuje dogonić strusia rozsypując na drodze kostki lodu. Mimo niepowodzenia ma w zanadrzu kolejne pomysły.

W 1949 roku studio Warner Bros. zaprezentowało krótkometrażową animację z serii „Merrie Melodies” zatytułowaną „Szybki i wściekło-włochaty” (oryg. „Fast and Furry-ous”). Reżyser Chuck Jones oraz scenarzysta Michael Maltese powołali wówczas do życia jeden z najbardziej rozpoznawalnych i uwielbianych duetów w historii światowej animacji – Kojota Wilusia (Wile E. Coyote) oraz Strusia Pędziwiatra (Road Runner). Film ten zdefiniował nowy wymiar komedii slapstickowej, opierając się niemal w całości na wizualnym humorze, nieskazitelnym wyczuciu czasu i absurdalnych prawach fizyki rządzących kreskówkowym światem. Akcja krótkometrażówki rozgrywa się na pustynnych bezdrożach amerykańskiego Zachodu. Zdesperowany i wiecznie głodny Kojot dostrzega niezwykle szybkiego ptaka – Strusia Pędziwiatra. Drapieżnik postanawia za wszelką cenę schwytać niedoszły posiłek, sięgając po coraz bardziej skomplikowane i zwariowane metody. Od klasycznego pościgu, przez użycie kostek lodu, ogromnej procy i bumerangu, aż po futurystyczne wynalazki zamówione z katalogu fikcyjnej firmy Acme Corporation – każda próba Kojota kończy się bolesną i spektakularną porażką, stając się nauczką dla nieustępliwego łowcy. Styl reżyserski Chucka Jonesa w tym filmie zachwyca precyzją wykonania i genialną animacją postaci. Kojot, mimo że nie wypowiada ani jednego słowa, komunikuje się z widzem za pomocą niezwykle bogatej ekspresji twarzy oraz sprytnych tabliczek z napisami. Kontrast między przemyślaną, misterną strategią drapieżnika a bezproblemową, wręcz nonszalancką ucieczką Strusia buduje napięcie i generuje niezliczone gagi wizualne. Jones mistrzowsko operuje pauzą i reakcją postaci na nadchodzącą katastrofę, co stało się jego znakiem rozpoznawczym na całe dekady. Ogromną rolę w sukcesie kreskówki odgrywa warstwa dźwiękowa. Ilustrację muzyczną stworzył legendarny kompozytor Carl Stalling, który perfekcyjnie zsynchronizował ścieżkę dźwiękową z każdym ruchem bohaterów. Charakterystyczny dźwięk wydawany przez Strusia („Bip, Bip!”) został nagrany przez artystę tła Paula Juliana i stał się kultowym elementem popkultury. „Szybki i wściekło-włochaty” to kamień milowy w dziejach animacji, który zapoczątkował całą serię kultowych produkcji i trwale wpisał się do kanonu kina rozrywkowego.