Terapia gliniarza

Opis filmu „Terapia gliniarza"

Jacques (Richard Berry) i Marc (Waly Dia) - ojciec i syn - nie potrafią się dogadać. Nie rozmawiali ze sobą od dwóch lat. Coś jednak ich łączy - obaj są gliniarzami. By ratować życie jednego z policjantów, będą musieli pokonać niechęć i połączyć swoje siły. Wspólny tygodniowy obóz będzie dla nich prawdziwą szkołą.

"Terapia gliniarza" (tytuł oryginalny: Père fils thérapie!) to francuska komedia z 2016 roku w reżyserii uznanego kanadyjskiego twórcy Émile’a Gaudreaulta. Produkcja stanowi bezpośredni francuski remake ogromnego przeboju kinowego z Quebecu pod tytułem "De père en flic" z 2009 roku, za którego sukces również odpowiadał ten sam reżyser. Gaudreault zdecydował się przenieść sprawdzoną i entuzjastycznie przyjętą formułę komedii typu "buddy movie" z motywem głębokiego konfliktu pokoleniowego na grunt kina francuskiego. Do głównych ról zaangażowano wybitnego weterana francuskiego ekranu Richarda Berry'ego oraz utalentowanego, młodego komika i stand-upera Waly'ego Dia, tworząc duet pełen kontrastów i wzajemnych złośliwości. Fabuła filmu koncentruje się na niezwykle skomplikowanej i napiętej relacji dwóch stróżów prawa: doświadczonego śledczego Jacques’a Laroche’a (Richard Berry) oraz jego syna Marca (Waly Dia). Choć obaj pracują w strukturach tej samej policji, od ponad dwóch lat nie zamienili ze sobą ani jednego słowa z powodu dawnych urazów, wzajemnych pretensji oraz diametralnie odmiennych charakterów. Niespodziewany rozwój sytuacji zawodowej zmusza ich jednak do zawarcia wymuszonego rozejmu. Aby rozpracować groźną grupę przestępczą i uratować porwanego kolegę z fachowego otoczenia, muszą przeniknąć w struktury potencjalnego świadka. Jedynym sposobem na zbliżenie się do celu jest wspólne uczestnictwo w specjalistycznym programie terapeutycznym. Jest to tygodniowy obóz integracyjny odbywający się w dzikiej głuszy, przeznaczony wyłącznie dla ojców i synów skłóconych do granic możliwości. Pod względem realizacyjnym film Émile’a Gaudreaulta czerpie z najlepszych wzorców klasycznej francuskiej i kanadyjskiej komedii sytuacyjnej. Reżyser płynnie łączy wstawki kina akcji z kameralnymi, pełnymi dowcipu sekwencjami grupowych psychoterapii i absurdalnych wyzwań integracyjnych. Kluczowym filarem całej produkcji jest ekranowa dynamika pomiędzy Richardem Berrym a Walym Dia. Kontrast między szorstkim, pragmatycznym i cynicznym podejściem doświadczonego gliny a nowoczesną, zbuntowaną i pełną energii postawą młodego funkcjonariusza stanowi główne źródło humoru dialogowego i sytuacyjnego. Całość uzupełniają malownicze zdjęcia plenerowe realizowane w naturalnych przestrzeniach oraz lekka, wpadająca w ucho ścieżka dźwiękowa, która idealnie nadaje tempo filmowym wydarzeniom. "Terapia gliniarza" to propozycja wpisująca się w popularny nurt komedii policyjnych, które z powodzeniem łączą lekkie wątki sensacyjne z ciepłym spojrzeniem na skomplikowane relacje rodzinne. Choć scenariusz bazuje na dobrze znanych schematach gatunkowych, film broni się trafnym komizmem, niezłym tempem oraz autentycznością emocjonalną w przedstawieniu próby odbudowy ojcowsko-synowskiej więzi. Produkcja ta pokazała także, że sprawdzony koncept fabularny może z sukcesem funkcjonować w różnych realiach kulturowych, zapewniając widzom solidną porcję bezpretensjonalnej rozrywki.