Wielki pojedynek

Opis filmu „Wielki pojedynek"

Philipp Wermeer (Alberto Dentice) zostaje wrobiony w morderstwo popularnej postaci w światku politycznym, znanej jako Patriarcha. Synowie zabitego poprzysięgają zemstę i wszczynają pościg za głównym bohaterem. Do poszukiwań Philippa przyłącza się również były szeryf Clayton (Lee Van Cleef), z tylko sobie znanych powodów. Po serii pojedynków, strzelanin i wybuchów, wszyscy bohaterowi trafiają do Jefferson, miasteczka gdzie zginął Patriarcha. Tam właśnie rozstrzygną się ich losy

„Wielki pojedynek” (oryg. Il grande duello) z 1972 roku to jeden z niezwykle dynamicznych i dopracowanych włoskich westernów z okresu, gdy gatunek ten zaczął ustępować miejsca innym nurtom w kinie europejskim. Reżyserem filmu jest Giancarlo Santi, dla którego obraz ten stanowił pełnometrażowy debiut fabularny. Santi przez lata zdobywał doświadczenie na planach filmowych u boku mistrza Sergio Leone, pełniąc funkcję asystenta reżysera m.in. przy takich dziełach jak „Dobry, zły i brzydki” oraz „Pewnego razu na Dzikim Zachodzie”. To bogate zaplecze warsztatowe wyraźnie przekłada się na oprawę wizualną, dopracowaną kadrowo kompozycję oraz specyficzne tempo i klimat „Wielkiego pojedynku”. Fabuła filmu skupia się na postaci młodego Philippa Wermeera (w tej roli Alberto Dentice, występujący pod pseudonimem Peter O’Brien), który zostaje niesłusznie oskarżony o zamordowanie wpływowej postaci – potężnego polityka zwanego Patriarchą. Po jego śmierci synowie zabitego, wyznaczają ogromną nagrodę za głowę Philippa i rozpoczynają bezpardonową obławę. W pościg za uciekinierem angażuje się również doświadczony były szeryf Clayton, grany przez ikonicznego aktora gatunku, Lee Van Cleefa. Clayton nie kieruje się jednak wyłącznie chęcią zysku ani ślepym wykonywaniem prawa – jego prawdziwe intencje pozostają tajemnicą aż do dramatycznego finału w miasteczku Jefferson. Styl reżyserski Santiego sprawnie łączy surowy romantyzm spaghetti westernu z dużą dawką spektakularnej akcji. Film obfituje w precyzyjnie zaaranżowane strzelaniny, dynamiczne pościgi oraz dopracowane kadry. Niezwykle istotnym elementem budującym klimat produkcji jest ścieżka dźwiękowa skomponowana przez wybitnego włoskiego kompozytora Luisa Bacalova. Skomponowany przez niego motyw przewodni, w którym melodia na flet łączy się z narastającym napięciem instrumentów smyczkowych, stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych motywów w historii muzyki filmowej tego gatunku. Wyraziste kreacje aktorskie stanowią kolejną mocną stronę produkcji. Lee Van Cleef w roli szeryfa Claytona po raz kolejny udowadnia, że doskonale odnajduje się w rolach tajemniczych, małomównych rewolwerowców o niejednoznacznych moralnie motywacjach. Jego charyzmatyczna obecność na ekranie idealnie balansuje ekspresyjną grę młodego Dentice'a oraz mroczne, przerysowane postacie braci Saxonów. Z biegiem lat „Wielki pojedynek” zyskał zasłużony status filmu kultowego wśród kinomanów. O wartości i ponadczasowości dzieła świadczy fakt, że Quentin Tarantino – znany miłośnik włoskiego kina klasycznego – złożył bezpośredni hołd filmowi Santiego, wykorzystując słynny motyw muzyczny Luisa Bacalova w swoim hicie „Kill Bill Vol. 1” (2003) podczas animowanej sekwencji przedstawiającej przeszłość postaci O-Ren Ishii.