Wybacz, ale chcę się z tobą ożenić

Opis filmu „Wybacz, ale chcę się z tobą ożenić"

Kontynuacja filmu "Wybacz, ale będę Ci mówiła skarbie". Po trzech latach w życiu Niki i Alexa zaszło wiele zmian. Znaleźli nowe mieszkanie, do którego wprowadzają się wspólnie. Alex oświadcza się Niki. Jest pewny, że jest ona osobą najbliższą jego sercu. Dziewczyna reaguje bardzo entuzjastycznie, jednak później pojawiają się w jej głowie wątpliwości co do przyszłości ich związku. Wśród znajomych Niki niektórzy dostali się na studia, inni rozpoczynają karierę zawodową lub myślą o założeniu rodziny. Przyjaciołom Alexa życie przyniosło różne zmiany - jedne dobre, inne złe. Od jednego odeszła żona, inna para ma problem z codzienną rutyną i brakiem namiętności, a żona "wiecznego podrywacza" dowiaduje się o flirtach swego partnera.

„Wybacz, ale chcę się z tobą ożenić” (org. Scusa ma ti voglio sposare) z 2010 roku to bezpośrednia kontynuacja włoskiego przeboju komediowo-romantycznego „Wybacz, ale będę Ci mówiła skarbie” z 2008 roku. Za reżyserię oraz scenariusz ponownie odpowiadał Federico Moccia – popularny włoski pisarz i filmowiec, który przeniósł na ekran własną bestsellerową powieść o tym samym tytule. Film kontynuuje historię burzliwej i pełnej uroku relacji pomiędzy dojrzłym mężczyzną z branży reklamowej a znacznie młodszą od niego kobietą, wpisując się w nurt lekkich, śródziemnomorskich komedii obyczajowych. Akcja filmu rozgrywa się trzy lata po wydarzeniach z pierwszej części. Alex (w tej roli Raoul Bova) oraz Niki (Michela Quattrociocche) wciąż są razem i decydują się na wspólne zamieszkanie w nowym domu w Rzymie. Alex, przekonany o tym, że u boku Niki odnalazł prawdziwe szczęście, decyduje się zrobić kolejny krok i oświadcza się ukochanej. Niki początkowo przyjmuje oświadczyny z ogromnym entuzjazmem, jednak z czasem zaczynają nękać ją poważne wątpliwości dotyczące tak poważnego zobowiązania. Tło dla ich rozterek stanowią wątki przyjaciół – grupa rówieśniczek Niki wkracza w dorosłość, podejmując studia i pierwsze wyzwania zawodowe, podczas gdy dojrzali koledzy Alexa zmagają się z kryzysami małżeńskimi, rutyną oraz konsekwencjami własnych flirtów. Pod względem realizacyjnym film utrzymuje charakterystyczny, pocztówkowy styl twórczości Federico Mocci. Obraz pełen jest słonecznych kadrów prezentujących urokliwe zakątki Rzymu i Paryża. Muzyka odgrywa kluczową rolę w budowaniu nastroju – w ścieżce dźwiękowej ponownie pojawiły się wpadające w ucho kompozycje włoskiego zespołu popowego Zero Assoluto (ze znanym utworem „Per dimenticare”), które idealnie współgrają z emocjonalnymi rozterkami bohaterów. Aktorstwo opiera się na sprawdzonej chemii między Raoulem Bovą a Michelą Quattrociocche, a rozbudowana obsada drugoplanowa wnosi do opowieści sporo humoru i obyczajowej różnorodności. „Wybacz, ale chcę się z tobą ożenić” spotkało się z bardzo dobrym przyjęciem ze strony widowni poszukującej romantycznej rozrywki i kontynuacji przygód ulubionych postaci. Film osiągnął sukces frekwencyjny we Włoszech i cieszył się dużą popularnością w wielu krajach europejskich. Dzieło Mocci stanowi zgrabne domknięcie opowieści o dojrzewaniu do miłości, pokonywaniu różnicy wieku oraz lęku przed podejmowaniem życiowych decyzji u boku drugiej osoby.