Wyśnione życie aniołów

Opis filmu „Wyśnione życie aniołów"

Dramat opowiadający o dwóch kobietach. Marie jest ponura i ma duszę buntowniczki. Jej zaprzeczeniem jest zawsze uśmiechnięta Isa, która żyje chwilą. Marie uważa, że optymizm i agresja są pewnego rodzaju obroną, która ma chronić kobiety przed zranieniem. Obie kobiety marzą o pozbawionym zobowiązań, sielankowym życiu, jednak nie zawsze dostają to, czego oczekują...

"Wyśnione życie aniołów" (oryg. La Vie rêvée des anges) z 1998 roku to poruszający debiut fabularny francuskiego reżysera Ericka Zonca, który natychmiast po swojej premierze zdobył uznanie krytyków i widzów na całym świecie. Film wpisuje się w nurt surowego, europejskiego realizmu społecznego przełomu wieków, stawiając w centrum uwagi młode pokolenie zmagające się z brakiem perspektyw, niestabilnością materialną oraz poszukiwaniem własnej tożsamości. Akcja filmu osadzona jest w chłodnym, przemysłowym Lille na północy Francji. Poznajemy dwudziestoletnią Isę (w tej roli świetna Élodie Bouchez), bezdomną dziewczynę o niezwykle pogodnym usposobieniu, która przemierza kraj z plecakiem i utrzymuje się ze sprzedaży własnoręcznie robionych kartce pocztowych. Na swojej drodze spotyka Marie (Natacha Régnier), zamkniętą w sobie, gniewną i zbuntowaną dziewczynę, pracującą w szwalni. Gdy Marie zgadza się opiekować mieszkaniem puste po wypadku samochodowym właścicielki i jej matki, zaprasza Isę do wspólnego zamieszkania. Między dziewczynami rodzi się skomplikowana więź oparta na kontrastach. Isa żyje chwilą, szukając piękna w małych rzeczach i wykazując ogromną empatię wobec świata – m.in. odwiedzając w szpitalu pogrążoną w śpiączce nastoletnią właścicielkę mieszkania. Marie natomiast postrzega świat jako wrogi i drapieżny, traktując własną agresję jako pancerz ochronny przed zranieniem. Konflikt postaw nasila się, gdy w życiu Marie pojawia się Chris (Grégoire Colin), zamożny i cyniczny właściciel klubu nocnego, który zaczyna manipulować dziewczyną, doprowadzając do bolesnych napięć w relacji przyjaciółek. Erick Zonca prowadzi narrację niezwykle sprawnie, unikając taniego sentymentalizmu czy prostych ocen moralnych. Wizualna strona filmu, za którą odpowiadała uznana operator Agnès Godard, opiera się na bliskich planach i dynamicznej kamerze z ręki, co pozwala widzowi niemal fizycznie odczuć emocje bohaterów. Równie ważnym elementem jest oszczędne wykorzystanie muzyki, dzięki czemu pierwsze skrzypce gra absolutnie naturalne, przejmujące aktorstwo duetu głównych aktorek. Premiera "Wyśnionego życia aniołów" stała się jednym z najważniejszych wydarzeń francuskiego kina końca lat 90. Film został entuzjastycznie przyjęty na Festiwalu Filmowym w Cannes, a także zdominował ceremonię rozdania Cezarów. Dzieło Zonki do dziś pozostaje uznawane za klasykę francuskiego dramatu obyczajowego, dogłębnie analizującą problem samotności, marginalizacji i marzeń zderzających się z brutalną rzeczywistością.