Zgubiłam swoje ciało

Opis filmu „Zgubiłam swoje ciało"

Odcięta dłoń ucieka z laboratorium. Ma tylko jeden cel - chce wrócić do reszty ciała. Gdy przedziera się przez niezliczone pułapki Paryża, przypomina sobie życie z młodym mężczyzną, do którego niegdyś należała... dopóki nie spotkali Gabrielle. Historia wędrującej dłoni splata się z historią Naoufela, młodego mężczyzny z Afryki Północnej, który jako dziecko przybył do krewnych we Francji. Teraz chłopak pracuje jako dostarczyciel pizzy i szczerze mówiąc, nie jest w tym zbyt dobry. Kiedy pewnego dnia przywozi pizzę, drzwi otwiera mu piękna dziewczyna. Rozmawiają. Ma w głosie coś, co go oczarowuje. Nie może przestać o niej myśleć.

Francuska animacja „Zgubiłam swoje ciało” (org. J'ai perdu mon corps) z 2019 roku w reżyserii Jérémy'ego Clapina to wyjątkowe i odważne dzieło, które zdobyło ogromne uznanie krytyków oraz widzów na całym świecie. Scenariusz filmu oparto na powieści „Happy Hand” autorstwa Guillaume'a Lauranta, który współpracował bezpośrednio z reżyserem przy przeniesieniu tej niezwykłej i wielowarstwowej historii na ekran. Film śledzi dwie równoległe, misternie przeplatające się narracje. Z jednej strony odcięta męska dłoń ucieka z laboratorium medycznego i przemierza niebezpieczny, współczesny Paryż, dążąc za wszelką cenę do ponownego połączenia się ze swoim ciałem. Z drugiej strony widz poznaje poruszającą historię Naoufela, młodego imigranta z Afryki Północnej. Chłopak, który w dzieciństwie marzył o zostaniu pianistą i astronautą, po tragicznej stracie rodziców żyje w alienacji i dorabia jako niezbyt zaradny dostawca pizzy. Przypadkowa rozmowa przez domofon z dziewczyną o imieniu Gabrielle staje się dla niego punktem zwrotnym i impulsem do próby odmiany własnego losu. Jérémy Clapin wykreował świat niezwykle sensoryczny, w którym surowy realizm paryskich ulic łączy się z niemal surrealistycznym klimatem wędrującej dłoni. Twórcy użyli unikalnej techniki łączącej animację trójwymiarową z tradycyjnym, dwuwymiarowym rysunkiem. Wykorzystanie oprogramowania Blender pozwoliło na zbudowanie przestrzennej scenografii, na którą następnie nakładano ręcznie dopracowane tekstury, co nadało obrazowi organiczną, malarską fakturę. Kamera niezwykle często przyjmuje bezpośrednią perspektywę samej dłoni. Zmusza to widza do głębokiego współodczuwania dotyku, faktury przedmiotów, zimna oraz mikro-zagrożeń miejskiej dżungli – takich jak walka ze stadem gołębi, agresywnymi szczurami w metrze czy przeprawa przez ruchliwą ulicę – co buduje ciągłe napięcie i niezwykłą intymność. Niezwykle istotnym elementem filmu jest mistrzowska warstwa dźwiękowa oraz kompozycja muzyczna stworzona przez Dana Levy'ego. Kompozytor połączył pulsujące brzmienia elektroniczne z delikatnymi instrumentami smyczkowymi, tworząc hipnotyzującą, nostalgiczną ścieżkę dźwiękową. Muzyka idealnie współgra z milczącą, zdeterminowaną podróżą dłoni oraz wewnętrznymi rozterkami głównego bohatera. W oryginalnej francuskiej wersji językowej głosu postaciom użyczyli Hakim Faris (Naoufel) oraz Victoire Du Bois (Gabrielle). Ich powściągliwe, naturalne kreacje głosowe nasyciły bohaterów autentyzmem oraz głębokim ładunkiem emocjonalnym, unikając przy tym nadmiernego dramatyzmu. „Zgubiłam swoje ciało” to przejmująca i dojrzała opowieść o stracie, nieuchronności przeznaczenia oraz poszukiwaniu własnej tożsamości, która przełamuje utarte schematy kina animowanego. Film przeszedł do historii jako pierwsza w historii pełnometrażowa animacja, która zdobyła prestiżowe Grand Prix w sekcji Semaine de la Critique na Festiwalu Filmowym w Cannes. Dzieło zostało również docenione przez Amerykańską Akademię Filmową, uzyskując nominację do Oscara w kategorii najlepszego filmu animowanego, a także wywalczyło dwa francuskie Cezary. Dzieło Clapina pozostaje jednym z najbardziej nowatorskich i poruszających osiągnięć współczesnej animacji europejskiej.