エルム街の悪夢２ フレディの復讐

映画『エルム街の悪夢２ フレディの復讐』のあらすじ

家族と共にエルム街に越してきた高校生のジェシーは、それを機にスクールバスの運転手が鉤爪の男に変身する悪夢を見るように。そんなおり、彼は家のなかで前の住人ナンシーの日記を見つける。そこには悪夢のなかに現れる殺人鬼フレディのことが記されていた。

Sukces pierwszego filmu Wesa Cravena z 1984 roku sprawił, że wytwórnia New Line Cinema natychmiast zdecydowała się na realizację kontynuacji. Craven odmówił jednak wyreżyserowania sequela, uważając, że historia opowiedziana w oryginale powinna pozostać zamkniętą całością i nie należy tworzyć z niej tasiemcowej serii. Za sterami drugiego tomu stanął reżyser Jack Sholder, a scenariusz przygotował David Chaskin. Film „Koszmar z Ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddy'ego” trafił do kin w 1985 roku, stając się dużym sukcesem komercyjnym, choć od początku wywoływał skrajne emocje zarówno wśród krytyków, jak i fanów gatunku. Akcja produkcji rozgrywa się pięć lat po wydarzeniach z części pierwszej. Do domu przy 1428 Elm Street, w którym wcześniej mieszkała Nancy Thompson, wprowadza się rodzina Walshów. Nastoletni Jesse zaczyna doświadczać przerażających, niezwykle realistycznych koszmarów sennych, w których pojawia się postać mordercy ze spaloną twarzą i ikoniczną rękawicą z ostrzami. Tym razem jednak Freddy Krueger ma zupełnie inny plan niż dotychczas. Zamiast ograniczać się do zabijania swoich ofiar bezpośrednio w świecie snu, postanawia opętać ciało i duszę Jesse'go. Chłopak staje się bezwolnym narzędziem w rękach demona, który pragnie powrócić do świata żywych i kontynuować swoją krwawą krucjatę. Jesse musi podjąć walkę nie tylko o własne życie, ale i o zachowanie tożsamości. Pod względem realizacyjnym film wyraźnie wyróżnia się na tle reszty serii. Zamiast klasycznego slashera operującego konwencją surrealistycznego snu, twórcy zaproponowali opowieść skupioną na motywie opętania oraz body horrorze. Na uwagę zasługują znakomite efekty specjalne i charakteryzacja przygotowana przez Kevina Yaghera, który nadał mordercy jeszcze bardziej przerażający, organiczny wygląd. Robert Englund po raz kolejny fenomenalnie wcielił się w postać Kruegera, kreując go w sposób mroczny i pozbawiony późniejszego humoru. Ścieżkę dźwiękową skomponował Christopher Young, zastępując Charlesa Bernsteina i tworząc niepokojącą, orkiestrową ilustrację muzyczną, która świetnie współgra ze zdjęciami Jacques'a Haitkina. Z perspektywy lat „Zemsta Freddy'ego” zyskała status filmu kultowego i jest dziś uznawana za jeden z najciekawszych i najbardziej nietypowych rozdziałów w historii horroru lat 80. Produkcja jest powszechnie analizowana ze względu na wyraziste podteksty homoerotyczne oraz metaforę tłumionej seksualności głównego bohatera, co czyni ją dziełem wyjątkowym w kanonie kina grozy. Odtwórca roli Jesse'go, Mark Patton, przeszedł do historii jako jeden z pierwszych męskich „scream queens”. Mimo że film odszedł od oryginalnej koncepcji ról snu i jawy, po latach obronił się jako odważne i unikalne podejście do popkulturowej legendy Freddy'ego Kruegera.