父親たちの星条旗

映画『父親たちの星条旗』のあらすじ

太平洋戦争末期、硫黄島への上陸を果たしたアメリカ軍は、日本軍のしぶとくて粘り強い守りに意外な苦戦を強いられ、長期戦の様相を呈することに。そんなさなか、6人の米兵たちが島の山頂に星条旗を打ち立てる様子を撮影した1枚の写真が、銃後のアメリカ国民を熱狂させ、一躍英雄に祭り上げられた彼らは祖国に呼び戻されて、戦費調達のために全米中を旅して回る、国債キャンペーンに駆り出されることとなる。けれども6人のうち、3人は既に戦死。今なお熾烈な戦いを続ける戦友たちをあとに残して、祖国に生還したドク、アイラ、レイニーは、次第に苦悩と憂愁の色を深めていく。

Wyreżyserowany przez Clinta Eastwooda film „Sztandar Chwały” (oryg. „Flags of Our Fathers”) z 2006 roku to poruszający dramat wojenny, który skłania do refleksji nad ceną bohaterstwa i machiną wojennej propagandy. Scenariusz oparto na bestsellerowej książce Jamesa Bradleya i Rona Powersa. Punktem wyjścia dla historii jest słynne zdjęcie wykonane w lutym 1945 roku przez Joego Rosenthala, przedstawiające sześciu amerykańskich żołnierzy wznoszących flagę na szczycie góry Suribachi podczas krwawej bitwy o wyspę Iwo Jima. Eastwood nie tworzy jednak tradycyjnego widowiska batalistycznego; zamiast tego wnikliwie analizuje mechanizm, w którym przypadkowa fotografia zmieniła się w potężny symbol wykorzystany przez amerykański rząd do sprzedaży obligacji wojennych wyczerpanemu społeczeństwu. Fabuła filmu płynnie przeplata okrucieństwo walk o wulkaniczną wyspę z późniejszym rejsem promocyjnym po Stanach Zjednoczonych, w którym udział biorą trzej żyjący uczestnicy wydarzenia: sanitariusz John „Doc” Bradley (Ryan Phillippe) oraz żołnierze Rene Gagnon (Jesse Bradford) i Ira Hayes (Adam Beach). Obwożeni po całym kraju niczym gwiazdy estrady, zmuszani do odgrywania momentu zatknięcia flagi na stadionach i przemawiania do tłumów, bohaterowie zmagają się z wyrzutami sumienia, poczuciem winy ocalałych oraz cynizmem polityków. Retrospekcje z Iwo Jimy brutalnie zderzają wyidealizowany mit z chaosem walk na czarnym piasku, lękiem i śmiercią towarzyszy broni. Pod względem stylistycznym Eastwood stawia na powściągliwość i surowy realizzm. Zdjęcia Tomka Sterna charakteryzują się niemal achromatyczną paletą barw podczas sekwencji bojowych, co podkreśla bezwzględność i ponury charakter starć, podczas gdy sceny z USA skąpane są w cieplejszych, lecz wyobcowujących odcieniach. Na szczególną uwagę zasługuje kreacja Adama Beacha – jego tragiczny portret Iry Hayesa, zmagającego się z alkoholizmem i odrzucającego narzuconą rolę bohatera, stanowi emocjonalne serce filmu. Dopełnieniem całości jest subtelna, nostalgiczna muzyka skomponowana przez samego reżysera. „Sztandar Chwały” tworzy unikalny dyptyk z wydanym w tym samym roku filmem „Listy z Iwo Jimy”, w którym Eastwood opowiedział o tej samej bitwie z perspektywy żołnierzy japońskich. Chociaż film uzyskał skromniejsze wyniki we współczesnym box office, zdobył uznanie krytyków za odważne podważenie hollywódzkich mitów wojennych oraz dogłębny portret psychologiczny młodych ludzi dotkniętych traumą wojenną.