Adieu Berthe ou l'enterrement de mémé

Opis filmu „Adieu Berthe ou l'enterrement de mémé"

"Adieu Berthe ou l'enterrement de mémé" to francuska komedia obyczajowa z 2012 roku w reżyserii Bruno Podalydèsa. Film miał swoją światową premierę podczas 65. Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w prestiżowej sekcji Quinzaine des Réalisateurs. Twórcy dzieła, bracia Bruno i Denis Podalydès, stworzyli ciepłą, słodko-gorzką opowieść o stracie, kryzysie wieku średniego oraz trudności podejmowania ostatecznych życiowych decyzji. Obraz ten doskonale wpisuje się w autorski styl reżysera, łączący absurd, dyskretną melancholię oraz inteligencję poetycką bliską francuskim klasykom gatunku. Głównym bohaterem filmu jest Armand (w tej roli Denis Podalydès), paryski aptekarz i zapalony iluzjonista amator, który znajduje się w skomplikowanym położeniu uczuciowym. Od dłuższego czasu tkwi w emocjonalnym trójkącie: nie potrafi podjąć decyzji o odejściu od żony Hélène, a jednocześnie nieustannie obiecuje nową przyszłość swojej kochance Alix. Próby zachowania równowagi i uniknięcia konfrontacji zostają zburzone przez wieść o śmierci jego babci Berthe. Armand zostaje obarczony obowiązkiem zorganizowania pogrzebu, co zmusza go do zmierzenia się z absurdem procedur pogrzebowych oraz własną nie do końca ułożoną codziennością. Podalydès buduje narrację pełną lekkości i subtelnych dowcipów wizualnych. Magiczne triki i pasja iluzjonistyczna Armanda stają się czytelną metaforą jego życiowej postawy – ciągłego uciekania przed rzeczywistością i prób znikania, gdy sytuacja staje się zbyt trudna. W roli głównej świetnie odnajduje się Denis Podalydès, tworząc postać zagubionego, lecz niezmiennie budzącego sympatię mężczyzny. Znakomite wsparcie zapewniają aktorki partnerujące: Valérie Lemercier w roli ekscentrycznej Alix oraz Isabelle Candelier jako stonowana żona. Reżyser Bruno Podalydès również pojawia się na ekranie w zapadającej w pamięć roli drugoplanowej. Warstwa wizualna i muzyczna filmu podkreślają jego kameralny charakter. Zdjęcia Alaina Leventa skupiają się na subtelnych gestach bohaterów i detalach codzienności, nadając całości ciepły klimat. Scenografia, obejmująca meandry urzędów i zakładów pogrzebowych, zestawiona z pogodną francuską prowincją, tworzy specyficzny kontrast między powagą śmierci a lekkością komediowej formy. Oprawa dźwiękowa harmonijnie współgra z tokiem wydarzeń, wzmacniając słodko-gorzką tonację dzieła. Film spotkał się z bardzo życzliwym odbiorem krytyki, która chwaliła go za bezpretensjonalność oraz wyczucie humoru w poruszaniu tematów ostatecznych. Scenariusz autorstwa braci Podalydès został dostrzeżony przez Francuską Akademię Filmową, uzyskując nominację do nagrody César w kategorii najlepszy scenariusz oryginalny. Obraz pozostaje udanym przykładem francuskiej komedii inteligentnej, która potrafi bawić, nie unikając przy tym reflektywnego spojrzenia na ludzkie słabości.