Blada twarz

Opis filmu „Blada twarz"

Zły magnat naftowy daje jeden dzień Indianom na opuszczenie ich terenów. Indianie uważają się za dzielnych ludzi i zamierzają walczyć o swoje ziemie. Przyrzekają, że zabiją pierwszego białego, jakiego zobaczą. Do akcji wkracza Buster Keaton, który akurat przechodzi przez tereny czerwonych twarzy, goniąc motylka. Zostaje pochwycony i niemalże upieczony na ogniu. Udaje mu się przetrwać. Staje się jednym z Indian i wraz z nimi walczy o ich ziemie.

„Blada twarz” (ang. The Pale Face) z 1922 roku to jedna z najbardziej charakterystycznych i udanych krótkometrażowych komedii w dorobku Bustera Keatona. Zrealizowany we współpracy z Edwardem F. Cline'em film wpisuje się w złoty okres twórczości Keatona, kiedy to artysta szlifował swój unikalny styl oparty na precyzyjnej slapstickowej choreografii, fizycznym wirtuozerstwie oraz słynnym ekranowym wyrazie twarzy bez cienia emocji, który przyniósł mu przydomek „Wielkiej Kamiennej Twarzy”. Wykorzystując popularny wówczas motyw Dzikiego Zachodu, twórcy stworzyli błyskotliwą satyrę na chciwość nafciarzy oraz tradycyjne hollywoodzkie przedstawienie konfliktu między białymi osadnikami a rdzennymi mieszkańcami Ameryki. Fabuła filmu koncentruje się wokół bezwzględnego magnata naftowego, który bezprawnie próbuje przejąć ziemie należące do lokalnego plemienia Indian, dając im zaledwie dobę na opuszczenie swoich terenów. Oburzeni i zdeterminowani rdzenni mieszkańcy postanawiają walczyć o swoje dziedzictwo i składają przysięgę, że zabiją pierwszego białego człowieka, który pojawi się na ich terenie. Pech chce, że nieświadomym niczego przybyszem okazuje się fajtłapowaty kolekcjoner motyli, grany przez Bustera Keatona. Złapany przez Indian i skazany na spalenie na stosie, bohater cudem uchodzi z życiem dzięki niezwykłemu rekwizytowi – azbestowej bieliźnie. Zdumieni jego rzekomą odpornością na ogień Indianie przyjmują go do plemienia pod imieniem „Blada Twarz”, a on sam dołącza do ich walki przeciwko bezwzględnym przemysłowcom. Pod względem realizacyjnym „Blada twarz” prezentuje najwyższy poziom wczesnego kina niemego. Keaton, słynący z wykonywania niebezpiecznych ewolucji kaskaderskich bez pomocy dublerów, popisuje się tutaj niezwykłą sprawnością fizyczną. Sceny ucieczek, pościgów na skałach oraz pojedynków zostały zaplanowane z matematyczną wręcz precyzją. Wizualny humor filmu jest na tyle uniwersalny i czytelny, że nie wymaga rozbudowanych plansz z dialogami, a tempo akcji utrzymuje uwagę widza od pierwszej do ostatniej minuty. „Blada twarz” spotkała się z bardzo entuzjastycznym przyjęciem zarówno ze strony publiczności, jak i krytyków w momencie premiery. Film wyróżniał się na tle innych współczesnych mu produkcji wyjątkowo sympatycznym i niecodziennym przedstawieniem rdzennych mieszkańców Ameryki, którzy zostali ukazani jako ofiary chciwości białych kapitałowców. Dziś obraz ten uznawany jest za ważny punkt w karierze Keatona, stanowiący pomost między jego wczesnymi krótkometrażówkami a późniejszymi arcydziełami pełnometrażowymi.