Kobiety mojego życia

Opis filmu „Kobiety mojego życia"

Ismael jest reżyserem, który dzięki pracy przy nowym projekcie filmowym próbuje zapomnieć o przeszłości i ułożyć życie na nowo. W jego głowie wciąż żywe są wspomnienia o ukochanej Carlotcie, którą stracił 20 lat temu. Mężczyzna obecnie spotyka się z nową kobietą – Sylvią. Pewnego dnia spełnia się najskrytsze marzenie reżysera – w drzwiach jego domu staje Carlotta. W powietrzu wisi jednak coś niepokojącego i mężczyzna boi się wejść po raz kolejny w związek z dawną ukochaną.

"Kobiety mojego życia" (oryginalny tytuł: "Les Fantômes d'Ismaël") z 2017 roku to przejmujący, wielowarstwowy dramat w reżyserii cenionego francuskiego twórcy Arnauda Desplechina. Film miał swoją uroczystą światową premierę jako obraz otwierający 70. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Cannes, co natychmiast przyciągnęło uwagę międzynarodowej krytyki oraz miłośników autorskiego kina francuskiego. Głównym bohaterem opowieści jest Ismaël Vuillard (w tej roli znakomity Mathieu Amalric), ceniony reżyser filmowy, który po latach emocjonalnego chaosu i traumatycznych przeżyć próbuje ułożyć swoje życie na nowo. Mężczyzna odzyskuje względną równowagę psychiczną u boku stonowanej, racjonalnej i wyrozumiałej astrofizyczki Sylvii (Charlotte Gainsbourg). Nagle jednak w jego codzienności niespodziewanie pojawia się Carlotta (Marion Cotillard) – jego wielka miłość i dawna żona, która zniknęła bez śladu dwadzieścia lat wcześniej i została oficjalnie uznana za zmarłą. Niespodziewane zmartwychwstanie dawnej ukochanej wywołuje w życiu Ismaëla prawdziwe trzęsienie ziemi i burzy kruchy spokój zbudowany u boku Sylvii. Reżyser staje przed skomplikowanym dylematem emocjonalnym, zmuszonym do konfrontacji z bolesnymi wspomnieniami oraz mrocznym sentymentem do przeszłości. Sytuacja ta odbija się bezpośrednio na jego zdrowiu psychicznym oraz pracy nad nowym projektem filmowym. Desplechin mistrzowsko konstruuje fabułę pełną nawiązań autotematycznych, wprowadzając motyw „filmu w filmie” – Ismaël kręci bowiem szpiegowską opowieść o swoim bracie, dyplomacie Ivanie (w tej roli Louis Garrel). Granice między fikcją scenariuszową, realnym życiem a urojeniami bohatera zaczynają się stopniowo zatracać, co nadaje całemu dziełu tajemniczy, niepokojący klimat. Strona wizualna i muzyczna filmu znakomicie współgra z tą skomplikowaną strukturą narracyjną. Za dopracowane, nastrojowe zdjęcia odpowiadała ceniona operatorka Irina Lubtchansky, natomiast skomponowana przez Grégoire'a Hetzela muzyka wzmacnia atmosferę zagubienia, melancholii oraz narastającego napięcia. Wszystko to uzupełniają wybitne kreacje aktorskie. Dramatyczne starcie charyzmatycznych postaci granych przez Marion Cotillard i Charlotte Gainsbourg tworzy jeden z najbardziej pamiętnych, subtelnych i przejmujących duetów kobiecych we współczesnym kinie francuskim, podczas gdy Mathieu Amalric po raz kolejny udowadnia, że jest idealnym alter ego reżysera. Mimo że odbiór filmu po premierze był podzielony, a krytycy spierali się co do zasadności tak złożonej i momentami chaotycznej formy, "Kobiety mojego życia" stanowią fascynującą pigułkę motywów powracających w całej twórczości Desplechina. To intymna, a zarazem pełna pasji opowieść o niemożności ucieczki przed duchami przeszłości, zawiłościach ludzkiego serca, żałobie oraz terapeutycznej roli sztuki filmowej.