Koszmar z Ulicy Wiązów 5: Dziecko Snów

Opis filmu „Koszmar z Ulicy Wiązów 5: Dziecko Snów"

Alice, dręczą koszmary. Freddy nie daje za wygraną i atakuje jej kolegów i koleżanki. Dziewczyna spodziewa się dziecka, którym chce zawładnąć Freddy. Psychopata chce je wykorzystać do kolejnego przyjścia na świat. Alice po raz kolejny podejmuje walkę z Freddym. Jednak nie będzie osamotniona, ponieważ może liczyć na pomoc Amandy - matki Freddy'ego. Czy uda im się unicestwić raz na zawsze demonicznego Kruegera?

„Koszmar z Ulicy Wiązów 5: Dziecko Snów” (1989) w reżyserii Stephena Hopkinsa to piąta odsłona słynnego cyklu slasherów zapoczątkowanego przez Wesa Cravena w 1984 roku. Film kontynuuje losy Alice Johnson (w tej roli ponownie Lisa Wilcox), ocalałej z poprzedniej części serii. Dziewczyna stara się poukładać swoje życie po traumatycznych wydarzeniach w Springwood i patrzy z nadzieją w przyszłość. Radość z ukończenia szkoły średniej u boku ukochanego Dana zostaje jednak szybko przysłonięta przez nawrót makabrycznych wizji. Alice odkrywa, że jest w ciąży, a jej nienarodzone dziecko staje się nowym pomostem, przez który demoniczny Freddy Krueger próbuje przedostać się do świata żywych i mordować jej najbliższych przyjaciół. Zagrożenie przybiera niespotykaną dotąd formę, ponieważ Krueger wykorzystuje sny rozwijającego się płodu, na które Alice nie ma bezpośredniego wpływu. Aby powstrzymać psychopatę, bohaterka musi zgłębić mroczną tajemnicę jego narodzin i odnaleźć duchową pomoc w postaci matki Freddy'ego, zakonnicy Amandy Krueger. Twórcy skupiają się tu na motywach macierzyństwa, lęku przed niechcianą odpowiedzialnością oraz biologicznej transformacji, łącząc tradycyjną konwencję horroru z surrealistycznymi elementami body horroru. Stephen Hopkins nadał piątej części charakterystyczny, wyrazisty styl wizualny, budując opowieść za pomocą mrocznej, niemal gotyckiej scenografii oraz dynamicznych ujęć kamery. Zdjęcia Petera Levy'ego obfitują w nasycone barwy, głębokie cienie i dopracowane dekoracje, inspirowane m.in. twórczością graficzną M.C. Eschera (słynna sekwencja z odwróconą grawitacją i schodami). Oprawę muzyczną stworzył Jay Ferguson, a na ścieżce dźwiękowej znalazły się również utwory heavymetalowe i rockowe, w tym śmiała kompozycja Bruce'a Dickinsona „Bring Your Daughter... to the Slaughter”. Robert Englund po raz kolejny charyzmatycznie wciela się w postać Freddy'ego Kruegera, nasycając go czarnym humorem i makabryczną kreatywnością. Lisa Wilcox przekonująco rozwija postać Alice, ukazując jej przemianę z zagubionej nastolatki w zdeterminowaną matkę walczącą o życie swoje i dziecka. Choć film spotkał się z mieszanym odbiorem krytyków i zarobił mniej niż poprzednia część, do dziś cieszy się uznaniem wśród fanów franczyzy za znakomite efekty praktyczne i mroczniejszy, bardziej dojrzały ton.