Nazywam się Cukinia

Opis filmu „Nazywam się Cukinia"

Po niespodziewanej śmierci swojej mamy dziewięcioletni chłopiec zwany Cukinią zaprzyjaźnia się z sympatycznym policjantem Rajmundem i trafia do domu dziecka, w którym mieszkają inne dzieci w jego wieku. Początkowo Cukinia ma problemy z przystosowaniem się do nowego miejsca, nie zawsze dogaduje się ze wszystkimi. Stopniowo jednak znajduje sobie przyjaciół i kiedy zajdzie taka potrzeba, będzie mógł liczyć na ich wsparcie.

„Nazywam się Cukinia” (oryg. „Ma vie de Courgette”) z 2016 roku to niezwykła francusko-szwajcarska produkcja animowana, która zdobyła uznanie krytyków i publiczności na całym świecie. Wyreżyserowany przez Claude'a Barrasa film jest adaptacją powieści Gilles'a Parisa z 2002 roku zatytułowanej „Autobiographie d'une courgette”. Kluczową rolę w przeniesieniu tej poruszającej historii na ekran odegrała uznana francuska reżyserka i scenarzystka Céline Sciamma, która napisała scenariusz, nadając opowieści subtelny, realistyczny i wyprany z taniego sentymentalizmu ton. Światowa premiera filmu odbyła się w ramach prestiżowej sekcji Directors' Fortnight podczas Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Cannes w 2016 roku, gdzie dzieło natychmiast okrzyknięto jednym z najważniejszych osiągnięć współczesnej animacji poklatkowej. Głównym bohaterem jest dziewięcioletni Ikar, przebywający pod opieką samotnej matki zmagającej się z uzależnieniem od alkoholu. Chłopiec woli, by nazywano go Cukinią – przezwiskiem nadanym mu przez mamę. Gdy w wyniku nieszczęśliwego wypadku matka ginie, osamotnionym i zdezorientowanym chłopcem opiekuje się życzliwy policjant Rajmund. Cukinia trafia do kameralnego domu dziecka, w którym mieszka grupa dzieci z równie trudnymi historiami i bagażem doświadczeń. Choć początki w nowym miejscu są pełne wyzwań i poczucia obcości, bohater stopniowo nawiązuje więzi z rówieśnikami – w tym z niepokornym Szymonem oraz nowoprzybyłą Kamilą. Wspólnie uczą się radzić sobie z traumą, odbudowywać zaufanie do świata oraz odnajdywać radość i nadzieję w trudnej rzeczywistości. Wizualna strona filmu opiera się na tradycyjnej animacji poklatkowej (stop-motion). Twórcy użyli ręcznie wykonanych kukiełek o charakterystycznych, proporcjonalnie dużych głowach i wielkich, niezwykle ekspresyjnych oczach. Taka stylistyka pozwala na niezwykle głęboki wgląd w wewnętrzne emocje bohaterów bez potrzeby stosowania nadmiernej ekspresji słownej czy dosłowności. Znaczącym atutem produkcji jest również naturalizm w sferze audio – głosów postaciom dziecięcym użyczyli młodzi amatorzy bez wcześniejszego doświadczenia aktorskiego, co nadaje dialogom niebywałej autentyczności. Dopełnieniem całości jest wyrazista, intymna muzyka skomponowana przez szwajcarską artystkę Sophie Hunger, która idealnie współgra z nastrojem opowieści. „Nazywam się Cukinia” to dzieło wybitne, potrafiące w dojrzały i niezwykle czuły sposób opowiedzieć o trudnych sprawach – żałobie, samotności i zaniedbaniu – z perspektywy dziecka, nie popadając przy tym w przesadny dramatyzm. Film udowadnia, że animacja jest doskonałym medium do poruszania skomplikowanych i bolesnych tematów społecznych. Produkcja odniosła ogromny sukces artystyczny, zdobywając m.in. dwie prestiżowe nagrody César, Europejską Nagrodę Filmową oraz nominację do Oscara w kategorii najlepszy długometrażowy film animowany.