Słodki kraj

Opis filmu „Słodki kraj"

Jest rok 1929. W małym australijskim miasteczku na Terytorium Północnym aborygen w średnim wieku, Sam, pracuje dla lokalnego kaznodziei. Pewnego dnia Sam wraz z żoną i córką zostaje najęty do innej pracy. Wkrótce jego napięte relacje z nowym pracodawcą kończą się strzelaniną, a aborygen zabija białego człowieka we własnej obronie. To zmusza zarówno jego, jak i jego rodzinę do szaleńczej ucieczki. Niestety, jego śladem podąża już sierżant Fletcher.

"Słodki kraj" (oryg. "Sweet Country") z 2017 roku w reżyserii Warwicka Thorntona to jeden z najważniejszych i najbardziej poruszających australijskich dramatów historycznych ostatnich lat. Thornton, uznany aborygeński twórca (autor nagrodzonego w Cannes "Samsona i Dalili"), powraca w nim do konwencji rewizjonistycznego westernu, by przyjrzeć się mrocznym stronom historii swojego kraju. Akcja filmu rozgrywa się w 1929 roku na bezdrożach Terytorium Północnego. Reżyser wykorzystuje klasyczne motywy kina gatunkowego – pościg, wymiar sprawiedliwości, bezkresne krajobrazy – do ukazania strukturalnego rasizmu, przemocy kolonialnej oraz nierówności społecznych, które zdefiniowały relacje między białymi osadnikami a rdzenną ludnością Australii. Głównym bohaterem opowieści jest Sam Kelly, dojrzały Aborygen pracujący na farmie łagodnego i głęboko wierzącego kaznodziei Freda Smitha. Życie Sama ulega dramatycznej zmianie, gdy do sąsiedztwa przybywa Harry March, weteran I wojny światowej zmagający się z traumą, niekontrolowaną agresją i alkoholizmem. Kiedy March zmusza Sama i jego żonę do pracy w swoim gospodarstwie, dochodzi do serii incydentów wynikających z bezwzględności nowego pracodawcy. Napięcie sięga punktu kulminacyjnego w momencie, gdy zdesperowany March atakuje dom Sama. W obronie własnej i bliskich Sam strzela do napastnika, zabijając go na miejscu. Świadomy, że w świecie zdominowanym przez białych nikt nie uwierzy w wersję o samoobronie, bohater ucieka z żoną w głąb nieprzyjaznego buszu. W ślad za nim rusza obława dowodzona przez bezwzględnego sierżanta Fletchera. Warwick Thornton, który odpowiadał również za zdjęcia (we współpracy ze swoim synem Dylanem Riverem), stworzył dzieło wybitne pod względem wizualnym i formalnym. Surowe, ale zarazem majestatyczne krajobrazy australijskiej prowincji stają się niemal osobnym bohaterem filmu. Istotnym zabiegiem stylistycznym jest całkowita rezygnacja z tradycyjnej ilustracyjnej muzyki filmowej. Zamiast tego ścieżka dźwiękowa opiera się na naturalnych odgłosach otoczenia – szumie wiatru, śpiewie ptaków czy chrupie kroków na wysuszonej ziemi – co wzmacnia poczucie realizmu i izolacji. Thornton stosuje także krótkie, niemal podświadome przebłyski retrospekcji i wizji przyszłości, co nadaje narracji unikalny, poetycki wymiar. Siłą "Słodkiego kraju" są także znakomite kreacje aktorskie. W roli Sama wybitną, niezwykle powściągliwą i poruszającą rolę stworzył debiutujący na dużym ekranie Hamilton Morris. Partnerują mu uznani aktorzy, tacy jak Sam Neill jako wyrozumiały kaznodzieja Smith oraz Bryan Brown w roli twardego reprezentanta prawa. Film zdobył szerokie uznanie na międzynarodowych festiwalach, zdobywając m.in. Nagrodę Specjalną Jury na Festiwalu Filmowym w Wenecji. To poruszające, mądre i bezkompromisowe kino, które zmusza do refleksji nad historią i moralnością.