The Mummy's Ghost

Opis filmu „The Mummy's Ghost"

„Duch Mumii” (oryg. *The Mummy's Ghost*) z 1944 roku w reżyserii Reginalda Le Borga to czwarta odsłona słynnego cyklu horrorów studia Universal poświęconych starożytnej egipskiej klątwie. Obraz stanowi bezpośrednią kontynuację filmu „Grobowiec Mumii” (*The Mummy's Tomb*, 1942) i należy do dojrzałej epoki kina potworów (Universal Monsters) okresu II wojny światowej. Produkcja wpisuje się w nurt dynamicznego kina klasy B, łącząc mroczny klimat grozy z elementami mitologii klasycznego Egiptu adaptowanej na potrzeby amerykańskiej kultury masowej. Fabuła przenosi widzów do Nowej Anglii, do miasteczka Mapleton. Sędziwy arcykapłan Andreb powierza nowemu wyznawcy kultu Ananki, Yousefowi Beyowi (w tej roli John Carradine), misję odzyskania skradzionego ciała mumii Kharisa oraz szczątków księżniczki Ananki. Po przybyciu do Stanów Zjednoczonych Bey wykorzystuje tajemniczy wywar z liści tana, aby przebudzić Kharisa (Lon Chaney Jr.) ze stanu uśpienia i nakazać mu odszukanie szczątków księżniczki. Sytuacja skomplikuje się, gdy okazuje się, że dusza Ananki odrodziła się we współczesnej dziewczynie – Aminie Mansouri (Ramsay Ames), młodej studentce o egipskich korzeniach. Za każdym razem, gdy mumia znajduje się w pobliżu, Amina wpada w stan niepokojącego transu, a na jej włosach pojawia się charakterystyczne białe pasmo. Narzeczony dziewczyny, Tom Hervey (Robert Lowery), musi podjąć walkę z niepowstrzymanym potworem i fanatycznym kapłanem. Reżyser Reginald Le Borg sprawnie operuje sprawdzonymi środkami wyrazu charakterystycznymi dla nurtu Universal Horror. Mimo ograniczonego budżetu i krótkiego czasu realizacji, twórcy zdołali wykreować gęsty, duszny klimat dzięki efektownej operoperacji światłocieniem i wykorzystaniu gęstej mgły w scenach plenerowych. Zdjęcia Williama A. Sicknera podkreślają mroczny i tajemniczy charakter opowieści. W roli Kharisa ponownie wystąpił Lon Chaney Jr., który mimo grubego, utrudniającego poruszanie się makijażu zdołał nadać postaci odrobinę niemego tragizmu. Z kolei John Carradine w roli Yousefa Beya wniósł do filmu dawkę scenicznego przerysowania i aktorskiej charyzmy. „Duch Mumii” wyróżnia się na tle wielu pokrewnych produkcji z tamtego okresu wyjątkowo ponurym i bezkompromisowym finałem, co było rzadkością w hollywoodzkim kinie gatunkowym lat 40. Choć film nie zdobył uznania krytyków w momencie premiery, z biegiem lat zyskał status stałego elementu klasycznego kanonu potworów studia Universal, cenionego przez fanów kina retro za szybkie tempo akcji i specyficzny styl wizualny.