Żegnaj, królowo

Opis filmu „Żegnaj, królowo"

Rok 1789. Na kilka dni przed wybuchem Rewolucji Wersal pławi się w luksusie i żyje w nieświadomości rozruchów, które wstrząsnęły ulicami Paryża. Dopiero na wieść o szturmie Bastylii pałac opuszczają królewscy słudzy. Wyjątkiem jest Sidonie Laborde. Jej przywiązanie i podziw dla Marii Antoniny, a także pragnienie pokonania innych konkurentek do względów kapryśnej monarchini, zagłuszają w młodej kobiecie wszelkie obawy przed nadchodzącą katastrofą. Chcąc uratować życie ukochanej królowej, która stara się zatrzeć wszelkie ślady po swoich burzliwych romansach, Sidonie nie cofnie się nawet przed wykonaniem wielce ryzykownej misji.

„Żegnaj, królowo” z 2012 roku w reżyserii Benoîta Jacquota to kameralny dramat historyczny, będący adaptacją uhonorowanej Nagrodą Femina powieści Chantal Thomas pod tym samym tytułem. Twórcy spoglądają na przełomowy moment w historii Francji – lipiec 1789 roku i pierwsze dni Wielkiej Rewolucji Francuskiej – z nieoczekiwanej perspektywy. Zamiast skupiać się na politycznych dysputach czy scenach batalistycznych, Jacquot zabiera widzów za kulisy pałacu w Wersalu, pokazując upadek monarchii oczami najniżej postawionych w dworskiej hierarchii służących. Główną bohaterką opowieści jest młoda Sidonie Laborde (w tej roli Léa Seydoux), oficjalna lektorka królowej Marii Antoniny (Diane Kruger). Sidonie darzy władczynię bezgranicznym, niemal obsesyjnym uwielbieniem i jest gotowa na wszelkie poświęcenia, by zyskać jej względy. Gdy do Wersalu docierają pierwsze wieści o zdobyciu Bastylii, w pałacu wybuchają chaos i panika. Podczas gdy arystokracja i służba masowo uciekają, Sidonie pozostaje wierna królowej. Maria Antonina, bardziej niż stanem państwa, przejęta jest jednak losem swojej faworyty, księżnej Gabrielle de Polignac (Virginie Ledoyen). Zrozpaczona monarchini powierza młodej lektorce niebezpieczne zadanie, które wystawi jej oddanie na ostateczną próbę. Reżyserski styl Benoîta Jacquota odrzuca tradycyjną, akademicką pompatyczność kina kostiumowego na rzecz surowego realizmu i intymności. Zdjęcia Romaina Windinga, realizowane w autentycznych wnętrzach pałacu wersalskiego z wykorzystaniem naturalnego światła i często ruchomej kamery, oddają gęstą, wręcz klaustrofobiczną atmosferę niepewności oraz narastającego strachu. Blichtr złoconych sal miesza się tu z brudem korytarzy dla służby, tworząc przejmujący kontrast. Dopełnieniem warstwy wizualnej jest subtelna, niepokojąca muzyka Bruno Coulaisa, która podkreśla emocjonalne napięcie panujące na ekranie. Film wyróżnia się znakomitym aktorstwem. Léa Seydoux powściągliwie i przejmująco ukazuje naiwność, pasję oraz rozczarowanie młodej dziewczyny, podczas gdy Diane Kruger tworzy wielowymiarowy portret Marii Antoniny – kobiety kapryśnej, chwiejnej emocjonalnie, a zarazem tragicznej. „Żegnaj, królowo” otworzyło 62. Międzynarodowy Festiwal Filmowy w Berlinie, zdobywając uznanie krytyków za świeże ujęcie dramatu historycznego. Produkcję nagrodzono m.in. prestiżową Nagrodą im. Louisa Delluca oraz trzema Cezarami, co umocniło pozycję filmu jako jednego z ciekawszych francuskich dramatów kostiumowych XXI wieku.