Artysta

Opis filmu „Artysta"

Hollywood pod koniec lat 20. XX wieku. Koniec kina niemego. Koniec karier wielu gwiazd, będących u szczytu popularności. Czy słynny bohater kina przygodowego George Valentin podzieli los "wielkich zapomnianych"? Czy płomienne uczucie, które wybuchnie między nim a początkującą tancerką Peppy Miller zainspiruje go do walki o miejsce w świecie "nowego" Hollywood i ocali przed zapomnieniem oddanej kiedyś publiczności?

„Artysta” (2011) w reżyserii Michela Hazanaviciusa to wyjątkowe wydarzenie we współczesnym kinie – francuski czarno-biały, niemal całkowicie niemy komediodramat, który zachwycił krytyków i widzów na całym świecie. Obraz stanowi niezwykle dopracowany i nostalgiczny hołd dla złotej ery Hollywoodu, ze szczególnym uwzględnieniem przełomowego momentu na przełomie lat 20. i 30. XX wieku. To właśnie wtedy narodziło się kino dźwiękowe, nieodwracalnie zmieniając język filmowy i kończąc kariery wielu dotychczasowych wielkich gwiazd szklanego ekranu. Głównym bohaterem historii jest George Valentin (w tej roli genialny Jean Dujardin), niekwestionowany król kina przygodowego lat 20. Valentin cieszy się uwielbieniem tłumów, opływa w luksusy i płynie na fali nieustającego sukcesu. Wszystko ulega zmianie, gdy szef studia filmowego prezentuje mu nowinkę techniczną – dźwięk. Pewny siebie aktor bagatelizuje ten przełom, uważając rewolucję za krótkotrwałą modę, i odmawia udziału w nadchodzących produkcjach mówionych. Równolegle w Hollywood zyskuje na znaczeniu młoda, ambitna tancerka Peppy Miller (Bérénice Bejo), która dzięki swojemu urokowi i talentowi szybko staje się nową gwiazdą nadchodzącej ery kina dźwiękowego. Mimo drastycznego odwrócenia ról oraz stopniowego upadku Valentina, między nim a Peppy rodzi się głębokie, dojrzałe uczucie. Reżyser Michel Hazanavicius z zachwycającą dbałością o detal odtworzył formę i estetykę sprzed wieku. Film nakręcono w klasycznym formacie obrazu 1.33:1, wykorzystując plansze z dialogami oraz charakterystyczny sposób kadrowania i montażu. Kluczowe znaczenie ma niezwykle ekspresyjna gra aktorska. Jean Dujardin stworzył kreację wielowymiarową, idealnie balansującą między lekkim, slapstickowym humorem a głębokim tragizmem człowieka tracącego sens życia. Z kolei Bérénice Bejo wnosi na ekran mnóstwo dziewczęcego wdzięku i świeżości. Niezwykle istotnym elementem opowieści jest również porywająca, nagrodzona Oscarem muzyka Ludovica Bource’a, która perfekcyjnie zastępuje tradycyjne dialogi i buduje pełną paletę emocjonalną. „Artysta” przeszedł do historii jako jedna z najbardziej ryzykownych, a zarazem udanych i docenionych produkcji XXI wieku. Jako pierwszy głównie niemy i czarno-biały film od czasów „Skrzydł” (1927) zdobył nagrodę Akademii dla Najlepszego Filmu. Otrzymał łącznie pięć Oscarów, trzy Złote Globy oraz siedem nagród BAFTA. Sukces dzieła Hazanaviciusa udowodnił, że magia kina nie zależy wyłącznie od efektów specjalnych czy zaawansowanych technologii, lecz od siły prostej opowieści, charyzmy aktorów oraz uniwersalnego języka obrazu i muzyki.